ADHD rock van ASIWYFA hoogtepunt Festival deBeschaving
Foto en video’s: Lisette Ruzius
De Beschaving is echt een festival om al je zintuigen te laten prikkelen. Natuurlijk vooral de oren met veel muziek op het programma, maar er is meer. Zappend tussen de muziekpodia kom je mannen met vissenkommen op hun hoofd tegen, marsmannetjes die foto’s maken, een eet-o-theek en een complete ‘zigeunerfamilie’. Dit op een plek met prachtige bloemen, waterpartijen, bruggetjes en pergola’s. Het is Lowlands in het klein en dan net zo relaxed als het daar in de beginjaren was. Hoogtepunt is de Ierse ADHD-rock van de Noord-Ierse band And So I Wacht You From Afar.
Vooral de eerste uren is het niet alleen zappen tussen de bands, maar ook tussen de buien door. Af en toe komt het met bakken naar beneden. Veel mensen zoeken de bescherming van De Bekroning op. In deze tent is er een beetje saaie show van Dazzled Kid. Veel dertigers en veertigers in de tent die een vooral statische show zien, ondanks de accordeon en percussieset inclusief gong. Hoewel zanger Tjeerd Bomhof -bekend van de band Voicst- af en toe vals zingt, blijft het publiek massaal staan. Bij de hit “Yes No Maybe” wordt er gedanst, geklapt en meegezongen. Halverwege de set is het snel zappen naar Kensington in De Bevlieging.
Kensington speelt een thuiswedstrijd en zet een strakke set neer. Net als bij Dazzled Kid, is ook deze zanger, Casper Starreveld, gebonden aan zijn microfoonstandaard, omdat hij ook gitaar speelt. Hij heeft een mooie sound, hoog, krachtig en helder. Toch weet de band de zaal niet in vervoering te brengen. Muziek is het mooiste als het uit de tenen komt en met passie wordt gebracht. Daar moet de band nog aan werken. Starreveld lijkt zelfs een beetje vermoeid en dat terwijl hij nog een heel festivalseizoen moet. Alleen gitarist Eloi Youssef lukt het af en toe de boel op te zwepen. Aan de nummers ligt het in ieder geval niet, maar misschien is deze Britpop met lekkere melodieën voor dit publiek iets te mainstream.
Morning Parade maakt toegankelijke electrorock. Het lukt deze band wel om de nummers met passie te brengen. De hoeveelheid zweet is vaak een goede graadmeter en al halverwege de show is de zanger doorweekt. Vooral voorin is er een groepje fans die geniet van de dansbare rock. Bij de hit “Under the Stars” wordt er flink gesprongen, maar ook dan al is de tent niet vol meer. Misschien is het de doorgebroken zon die de mensen naar buiten trekt. Daar zijn inmiddels alle houten bankjes gevuld en mag deBeschaving zich in de handen knijpen dat het weer na die eerste harde buien is opgeknapt. Concert At Sea moest zelfs worden afgelast vanwege het barre weer. Niet voor niets heeft dit Utrechtse festival het predikaat weatherproof gekregen. Alle acts zijn op korte afstand van elkaar én overdekt.
De Engelse band The Coral mag het proberen in de hoofdtent. Met de mooie zangharmonieën en jaren zestig sound is het even wegdromen naar stranden met hoge golven en zoete cocktails. De zomerse psychedelische rockdeuntjes doen uiteindelijk in slaap dommelen en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Snel naar het Deense Ginger Ninja om weer wakker te worden. En dat lukt! De band staat met veel plezier op het podium en de vrolijke popliedjes werken aanstekelijk. Ze zijn een leuke afwisseling tussen de gitaarrockbands.
Van de Ierse band And So I Watch You From Afar (ASIWYFA) gaan de ogen uiteindelijk wijd open. De ADHD-rock en de bijbehorende energieke muzikanten brengen een glimlach op het gezicht. De band uit Belfast speelt ook nummers van de nieuwe cd ‘Gangs’, die in vergelijking met de voorganger nog meer snelheid in de nummers heeft. Snerpende gitaren met bijbehorende gezichten zetten de zaal op zijn kop. Het massaal toegestroomde publiek ziet aan het einde gitarist Rory Friers in het publiek springen om dat feestje van dichtbij mee te vieren. In extase hangt hij aan het eind tegen het hek met juichende mensen om zich heen. Een hoogtepunt van een zeker aan te bevelen cultureel festival.
