Tegenvallend optreden van Amos Lee
Fotografie: Maurits van Hout
Een optreden van Amos Lee op 2 februari 2007 in het Paard van Troje in Den Haag staat op de agenda. Amos lee, de voormalig basisschoolleraar die het lesgeven verruilde voor een onzeker bestaan in de muziek. Twee albums met zelf geschreven nummers heeft hij gemaakt. Beiden goed ontvangen door de pers en het publiek. Hij heeft gespeeld met grote namen en de nummers op de CD klinken lekker, daarom heb ik hoge verwachtingen vanavond van zijn live optreden.
Lee en zijn band betreden het podium. Anders dan ik had verwacht: eenvoudige in zichzelf gekeerde mannen. Gekleed in grauwe jeans, sweater en muts op het hoofd begint Lee te spelen. Live klinken de nummers goed, ook het geluid is mooi (complimenten voor de geluidstechnici van het Paard). Maar er mist iets.
Lee staat veelvuldig met zijn rug naar het publiek gekeerd om samen met zijn band te spelen. Het contact met het publiek komt niet echt van de grond. Na enkele nummers betrekt hij het publiek meer door te vertellen over een nummer die hij geschreven heeft over Philly, Philadelphia, de stad waar hij vandaan komt. Vooraan staan fans van Lee die genieten. Vanaf vijf rijen naar achteren toe wordt er veel gekletst en is men afgeleid. Dit is niet goed voor een optreden.
Lee’s performance heeft een hoge mate van saaiheid over zich en na een tijdje verveelt het om naar hem te kijken. De presentatie is niet pakkend genoeg. Er is weinig actie op het podium. Hier en daar hoor ik ook om mij heen “dat er niets aan is”. Voor mij is er duidelijk een onderscheid tussen het zijn van artiest en het zijn van muzikant. Voor wat ik vanavond heb gezien is Amos Lee een muzikant (en zeker geen artiest) die het beste te beluisteren is via de Cd-speler of MP3. Mijn verwachtingen om hem live te zien waren te hoog. Teleurgesteld ging ik naar huis.
