Cat “Yusuf” Stevens maakt belofte waar
Geen uitverkocht Ahoy voor Cat Stevens alias “Yusuf”, ondanks zijn afwezigheid op de Nederlandse podia gedurende 35 jaar. Of het aan de economische crisis ligt of aan zijn omstreden bekering tot de islam blijft vanavond in het midden.
Maar de diverse lege plekken in de zaal mogen de muzikale pret gelukkig niet drukken. De legendarische zanger is goed in vorm en heeft een prima zevenkoppige band meegenomen die in de eerste set zorgvuldig wordt uitgebreid. Dit levert een uitgebalanceerde mix op van ingetogen songs en bombastischere nummers, omlijst met korte anekdotes en een aardige dosis humor.
Cat Stevens begint in zijn eentje op het podium met een ingetogen medley van oude bekende songs als “The Wind” en ”Lilywhite”. Aangevuld met twee gitaristen brengt hij vervolgens zijn allereerste hit “I Love My Dog”, dat enthousiast ontvangen wordt door het publiek. Niet opmerkelijk gezien de gemiddelde leeftijd van de concertbezoekers: velen onder hen zullen de release van de single in 1967 zelf hebben meegemaakt.
Zoals vooraf was aangekondigd, brengt Stevens ook delen uit de door hem zelf geschreven musical “Moonshadow”. Het verhaal wordt omlijst met bekende songs als “Matthew and Son” en “(Remember the Days of the) Old Schoolyard”. Ondanks dat de zanger zich met zijn rustige, lage vertelstem ontpopt als een ware storyteller, doet het geheel wat kitscherig aan. Dit komt niet in de minste plaats door de nogal kinderlijke beelden van knoestige bomen in de maneschijn. Een kort psychedelisch intermezzo door de band die ondertussen is uitgebreid met bas, achtergrondzang, drums en toetsen, maakt het weer enigszins goed.
Na de pauze volgen enkele recente nummers zoals “Roadsinger” van het gelijknamige album en “Boots and Sand” dat op ‘Roadsinger’ als bonustrack verscheen en waaraan onder andere Paul McCartney zijn medewerking verleende. Maar ook de nostalgische ‘trip down memory lane’ wordt voortgezet, met muzikale hoogtepunten als “Morning has Broken”, dat nog even breekbaar klinkt als vroeger, en de klassieker “Wild World” dat deels in Zulu en deels in het Engels wordt gezongen. Ook één van zijn bekendste hits “Father and Son” mag niet ontbreken. Helaas wordt het nummer ondersteund door nogal zoete beelden van vaders met hun zonen. Onnodig, want de tekst in combinatie met de mooie melodie zegt al meer dan genoeg.
Het publiek reageert enthousiast als Stevens met de woorden “a promise is a promise” alsnog “Moonshadow” inzet. Voor de pauze was hij met de band begonnen aan het intro om er vervolgens een humoristische draai aan te geven: “Nee, deze bewaar ik toch nog even!”
Ook het opzwepende “Peace Train” wordt zo lang mogelijk uitgesteld, en wel tot de toegift. Nadat Stevens voor de tweede keer met band richting backstage is verdwenen, kijkt het publiek nog even hoopvol richting het podium. Eerder had iemand uit het publiek “Lady d’Arbanville” geroepen en dat nummer is nog niet voorbij gekomen. Helaas, het zit er niet meer in, want de felle lampen in het sportpaleis zijn inmiddels ontstoken.
Desondanks kan het publiek met een tevreden gevoel naar huis gaan. Zij heeft gekregen wat haar van te voren beloofd was: een muzikale ‘trip down memory lane’, gebracht door een zanger die ondanks zijn 62 lentes gelukkig nog als vanouds weet te klinken.
