Chucho Valdés doet regen even vergeten op Jazz Middelheim
Fotografie: Maurits van Hout
Regen, regen en nog eens regen kenmerkte de laatste dag, van Jazz Middelheim 2010 die, ondanks het weer, toch nog redelijk goed bezocht werd. Op de schaarse droge momenten ontstonden dan ook lange rijen wachtenden bij de frietkraam en de toiletten.
In muzikaal opzicht zou het de minst jazzy dag van het festival worden, gezien de programmering: Flamenco met Dave Holland & Pepe Habichuela, afrocubaanse muziek van Chucho Valdés & the Afro Cuban Messengers en een mix van pop, jazz en blues door zangeres Cassandra Wilson.
Dave Holland & Pepe Habichuela ft. Josemi Carmona
De festivaldag werd geopend door het Chris Joris Kwartet, gevolgd door contrabassist Dave Holland die aantrad met de flamencogitaristen Pepe Habichuela en Josemi Carmona. Habichuela, die sinds 2007 samenwerkt met Holland, wordt wel gerekend tot de grootmeesters op de flamencogitaar. Dat beloofde wat, gezien de bezetting. Bovendien kan het samenbrengen van flamenco en jazz tot interessante muziek leiden, al zou Dave Holland zich volgens de aankondiging in muzikaal opzicht volledig ten dienste stellen van Habichuela.
Dat ten dienste stellen van viel wel mee. Hollands zorgvuldig gekozen noten sloten slechts bij vlagen aan bij de traditie van de flamencomuziek. Een boeiende smeltkroes tussen jazz en flamenco werd het evenmin. In muzikaal opzicht bleef het een beetje lauw ondanks de virtuositeit van zowel Holland als Habichuela. Ook de percussionisten Bandolero en Juan Carmona wisten het geheel niet echt omhoog te stuwen. Met name Bandolero leek zich wat oncomfortabel te voelen, zijn prachtig versierde cajon ten spijt.
Chucho Valdés & the Afro Cuban Messengers
Anders was dat bij Chucho Valdés, die met zijn zevenkoppige band gelukkig voor wat meer peper zorgde. De op zijn geboorte-eiland Cuba razend populaire pianist kwam niet alleen ‘binnen’ door zijn omvangrijke verschijning maar liet zijn aanwezigheid ook gelden door een flinke reeks akkoorden staccato op de vleugel te deponeren. En daar bleef het niet bij. Zijn vingervlugheid op de piano was een lust voor het oog en mag gerust meesterlijk genoemd worden. De warme klanken van trompettist Alvarez en tenorsaxofonist Hernandez daaraan toegevoegd, brachten het zomergevoel toch weer een beetje terug ondanks de regen. Valdés en consorten werden door het publiek dan ook beloond met een daverend applaus dat resulteerde in een toegift.
Cassandra Wilson
De dag werd afgesloten door de Amerikaanse zangeres Cassandra Wilson. Het was al weer heel wat jaren geleden dat zij voor het laatst voet zette op Belgische bodem. De tent zat dan ook aardig vol, al bleef het aan de randen wat leeg. Een aantal mensen had toch de vroegtijdige trip naar huis verkozen boven de paraplu.
Na een nogal langdradige muzikale introductie door de, verder overigens uitstekende, begeleidingsband, verscheen Wilson na vijftien minuten eindelijk op het podium. In de lijn der verwachting werd het een concert waarin zij laveerde tussen pop-, jazz-, funk, blues- en folksongs die zij met haar lage, rokerige contra-alto stem vertolkte. Qua setlist was er gezorgd voor een goede balans tussen de wat funkier nummers en 
de ballades. Zo werd het publiek onder meer getrakteerd op “Last Train to Clarksville” dat naadloos overliep in “You don’t know what love is”. Daarnaast wist Wilson bij vlagen het aardse te ontstijgen met een uitstekende cover van het wat kitscherige “Harvest Moon” van Neil Young en het integere “Love is Blindness”.
Ook de verwijzing naar haar Mississippi roots mocht niet ontbreken. Zo werd “Pony Blues” van ‘father of the deltablues’ Charlie Patton uit de kast getrokken, evenals “40 Days & 40 Nights” van Muddy Waters.
Al met al werd het een aardig concert, maar ook niet meer dan dat. Doordat Wilsons stem zich voornamelijk in de lage registers beweegt, dreigde je nog wel eens weg te dommelen. Ook visueel gebeurde er weinig. Af en toe was er contact tussen Wilson en een van de bandleden maar daar bleef het dan ook bij. Wel stak zij het publiek nog een hart onder de riem, door zich te verontschuldigen voor de regen, gevolgd door de woorden “rain is a blessing.”
Voor Jazz Middelheim zelf zou dat laatste zeker gelden, aangezien de organisatie terug kan kijken op een geslaagde editie met ruim 18.000 bezoekers. Een record aantal in de geschiedenis van het festival, dat volgend jaar haar dertigste verjaardag zal gaan vieren.
