De snik van Charles Bradley
Fotografie: David Vogel
Charles Bradley droomde van een beter leven. Nadat hij een optreden van James Brown bijwoonde, was Bradley vastbesloten om zijn leven een ommekeer te geven: weg van de straat en iets van zijn leven maken. De levensloop van Charles Bradley kende vele tegeslagen. Maar zijn geloof in zijn muzikale talent heeft hem gebracht waar hij nu is. Het heeft jaren geduurd voordat het talent van Bradley is opgemerkt en op 63-jarige leeftijd brengt hij zijn eerste album ‘No Time For Dreaming’ uit. Op 18 februari 2011 zet Charles Bradley samen met The Menahan Street Band Tivoli in Utrecht op z’n kop.
Al bij de eerste tonen is het raak, Bradley gooit meteen alle remmen los en een rauwe soulstem vult de zaal waarmee hij zijn publiek inpakt. Met veel drama en vooral een hoop liefde, liefde voor de muziek en voor zijn publiek, bezingt hij zijn moeilijke leven. Dit is soul vanuit het hart. Aandoenlijk staat hij daar in zijn overal welke is versierd met glitterrandjes aan kraag en mouwen. De zichtbare glamour van iemand die zijn harde leven een gouden glans geeft.
Bradley is zeer expressief. Zijn liedjes vergezeld hij van een intense mimiek die pijn, eenzaamheid en verdriet laten zien. Deze man heeft geen snik in zijn stem, maar een snik in zijn gezicht en laat zijn hartverscheurende “Why Is It So Hard (to make it in America)” mij kippenvel krijgen. Zijn publiek is uitzinnig als hij zijn danspasjes toont. Moeiteloos springt hij in spagaat en draait hij om zijn as. Ook Bradley geniet van dit optreden. Zodra het kan, roept hij naar de zaal “I love you too”.
Zijn liedjes doen mij denken aan James Brown, maar Bradley heeft absoluut een eigen stijl en is geen imitator. De afsluiter “Heart Of Soul” van Neil Young levert hem een luid applaus op en als een ware diva neemt een zichtbaar gelukkige Bradley handenschuddend afscheid van zijn publiek.
