Femuz

Fotografie: Bert van de Water

Suikerrock viert in 2011 haar 25^e verjaardag. En dat moet een feestje worden, dacht de organisatie. De tweede dag van het festival, 29 juli 2011, is er eentje om je vingers bij af te likken. Suikerrock pakt uit met Triggerfinger, Iggy & The Stooges en Deep Purple met The Neue Philharmonie uit Frankfurt. Een spektakel dat je niet snel zal vergeten.

Triggerfinger is in eigen land razend populair. Ook Nederland begint voor hen warm te lopen. Met slechts drie man sterk produceren zij een orkaan aan geluid. Het is hard en voor de leek zijn de teksten onverstaanbaar, met uitzondering van enkele frases zoals uit “My Baby’s Got A Gun”, tenminste als de wind de goede kant uit staat. Nummers die lekker rustig beginnen, de spanning in de lucht voelbaar, en die plots in een oorverdovend geluidsgeweld losbarsten. Frontman Ruben Block bespeelt met zijn fratsen en blikken de toeschouwers en dat werkt; het Tiense publiek eet uit hun hand. 

Iggy & The Stooges zorgen voor ongecontroleerd (muziek) geweld op het Tiense marktplein. Als een ongetemd dier duikt Iggy op en rent van links naar rechts over het podium. Iggy Pop is synoniem voor punk en is baanbrekend geweest voor onconventionele concerten. Ook in Tienen laat de 64-jarige zanger zijn rebelse kant zien. Al bij het eerste nummer gaat de middelvinger omhoog, smijt hij met flesjes water en de fluimen vliegen de security om de oren. Niet veel later wordt hij omringd door fans uit het publiek. En wat is er nu mooier om met je idool op het podium te staan? Stoere in leer geklede motorduivels die Iggy aanraken en hem zachtjes over zijn haren strelen. Een apart tafereel. Het stagediven op Suikerrock, naar verluidt een uitvinding van Iggy, blijft uit. De songs van The Stooges zijn ook nu nog doorspekt van politieke teksten en schoppen tegen de gevestigde orde. Maar wie ligt er hierover vandaag de dag nog wakker hiervan? 

Deep Purple stond in 2008 al eens op het Suikerrock podium. Dit was zeer succesvol en voor deze editie nemen zij een voltallig orkest mee, The Neue Philharmonie Frankfurt. Speciaal voor dit optreden is er een nieuw Suikerrock podium ontworpen. Hoger en dieper om alle orkestleden kwijt te kunnen. Het is niet de eerste keer dat Deep Purple met een klassiek orkest samenwerkt. In 1969 deden zij dat met het Royal Philharmonic Orchestra.

Een optreden met een orkest is speciaal. Het geeft meer body aan de nummers en het samenspel kan tot grote klasse leiden. Al bij de intro door het orkest voel je dat er iets bijzonders te gebeuren staat. Na deze rustige muzikale introductie, barst het bandgeweld van Deep Purple los. Het is een psychedelisch feestje met veel gitaren. Gitarist Steven Morse is cool en verdient een extra vermelding. Hij steelt de show met zijn indrukwekkende gitaarspel. Beheerst en vingervlug bespeelt hij zijn gitaar. Samen met dirigent op viool levert dit een melodieuze strijd op. Ook toetsenist Don Airey drukt een stempel op dit concert. Hij laat zijn Hammond regelmatig boven het orkest uit schallen. En de tegenwoordige elektronica beats weet hij naadloos in te bouwen in de songs. Wat Deep Purple vanavond uitstraalt is vooral plezier dat zij aan dit optreden beleven. En dit werkt weer aanstekelijk op hun publiek. Het is een aaneenschakeling van hits waarvan je hoopt dat dit maar blijft voortduren. Deep Purple trakteert Tienen twee uur lang op bijzondere jeugdherinneringen voor het overwegend mannelijke publiek.

Setlist
Highway Star
Hard Lovin’ Man
Maybe I’m A Leo
Strange kind Of Woman
Rapture Of The Deep
Woman From Tokyo
Contact Lost
Gitaar solo van Steven Morse
When A Blind Man Cries
The Well Dressed Guitar Play
Knocking At Your Back Door
Lazy
No One Came
Keyboard solo van Don Airey
Perfect Strangers
Space Truckin’
Smoke On The Water
Toegift:
Hush
Solo Roger Glover
Black Night

www.suikerrock.be