Degelijke set van The Boxer Rebellion
Fotografie: David Vogel
Geen dieptepunten, maar ook geen hoogtepunten bij het concert van The Boxer Rebellion op 16 mei 2011 in Tivoli De Helling in Utrecht. De Engelse band brengt prima rocknummers, heeft een goede afwisselende set en de tien jaar ervaring spat van het podium. Alleen dat stukje extra emotie ontbreekt nog om definitief door te breken.
Het is opvallend druk bij het concert van The Boxer Rebellion. Dit verwacht je niet op een maandagavond. Misschien komt het ook omdat het de eerste keer is dat deze Amerikaanse band Utrecht aandoet. Het is te merken dat het maandagavond is, want het publiek staat er relaxed bij. Waarschijnlijk zijn ze nog aan het bijkomen van het weekend en de eerste werkdag. In Tivoli trappen ze af met het meer poppy nummer “Step Out Of The Car”. Na het rustige “Organ Song” komt er eindelijk wat meer rock in het programma. “Cowboys and Engines” is lekker opzwepend en je ziet dat het publiek geniet. “Flashing Red Lights Means Go” eindigt met mooie percussie. De totale set zit goed in elkaar, wisselt lekker af en de muzikanten brengen kwaliteit.
Gitaarrocknummers worden afgewisseld met de akoestische gitaar en gevoelige songs zoals “Doubt”. Bijna alle nummers van de nieuwe plaat ‘The Cold Still’ komen voorbij, vooral aangevuld met songs van hun tweede album ‘Union’. Ondanks de goede set, komt het niet echt los. De maandagavond is daar niet de enige reden voor. Gitarist Todd Howe gaat wel aardig tekeer en probeert het vuurtje aan te wakkeren. Dat wil echter niet lukken. De emotie en passie spat niet van de bühne af en ook het publiek blijft in haar schulp. Alleen bij “The Runner”, als zanger Nathan Nicholson er specifiek om vraagt, wordt er meegeklapt.
Er moet worden gezegd dat de muziek goed in elkaar zit. De nummers hebben een spannende opbouw en zijn toegankelijk. Nicholson is duidelijk het middelpunt van de band met zijn mooie hoge en heldere stem. Hij heeft een krachtig geluid. Maar het lukt Nicholson niet dit publiek in hogere sferen te brengen en van kippenvel is geen sprake. Voor één toeschouwer kan de avond echter niet stuk. Dat is Martin aan wie de toegift “The Gospel of Goro Adachi” wordt opgedragen.
