Diversiteit kleurt het Folk Dranouter Festival
Fotografie: Maurits van Hout
Van 7 tot en met 9 augustus 2009 vond het 35e Folk Dranouter Festival plaats op een groots weiland in Dranouter. Al enige tijd was het festival een nieuwe weg ingeslagen en programmeerde het niet alleen meer folk, maar ook hedendaagse pop en rock artiesten. Net als zovele Belgische festivals, stonden er veel Belgische artiesten op de affiche. Naast muziek was er ook randanimatie. Het festival is vooral een uitlaatklep voor de mensen uit de omgeving en het draait vooral om de gezelligheid. Een greep uit de affiche van 8 augustus 2009.
CocoRosie, de zusjes Bianca (Coco) en Sierra (Rosie) Cassidy wisten van gekkigheid niet meer wat ze moeten doen op het podium. Het decor was een projectiescherm met daarop zogenaamde shockerende beelden: vrouwen die elkaar aflebberden en een hoop burka’s die voorbij kwamen. Zij zelf noemen hun liedjes gedichten op muziek. De operazang van Rosie combineerde het bespelen van speelgoed door Coco. De dames hadden vandaag een beatboxer meegenomen, die hun experimentele fratsen een moderne invalshoek moest meegeven, wat ik geen succes vond. Helaas zag ik geen vernieuwing in hun show met hun optreden van vorig jaar op Gent Jazz. Deden zij daar nog wel hun best om indruk te maken, nu rommelden zij maar wat aan op het podium. Vlagen vals gezang vlogen om mijn oren. Liefhebbers zullen zeggen dat dit erbij hoorde evenals de mislukte “eng” gesminkte gezichten. Deze freakshow van CocoRosie heeft z’n langste tijd gehad. Wat dat betreft kunnen ze in de leer gaan bij Alice Cooper.
Een verademing waren The Veils. Het is ondenkbaar dat frontman Finn Andrews zonder hoed het podium zal bestijgen. Op Dranouter was hij in goed gezelschap, want de hoed was “in” op dit festival. Het is bekend dat de slungelige Andrews verlegen is en dat was te merken. Schuchter vroeg hij constant of zijn publiek het nog naar de zin had. Met kwellende uitdrukkingen op zijn gezicht zong hij nog altijd zijn “huilende” lied. Ondanks dat The Veils onlangs hun derde album hadden afgeleverd met soortgelijke nummers, verveeld dit genre niet. Twijfelend liet Andrews zijn publiek kiezen of hij het gloednieuwe nummer “Sit Down by The Fire”op de piano of de gitaar zou spelen. Na hard geschreeuw van een groepje vrouwelijke fans viel de keuze uiteindelijk op de piano. Het mag duidelijk zijn, dat Andrews het hart van The Veils was. Tijdens hun show verdween de band volledig op de achtergrond doordat de spot letterlijk op Andrews gericht was. Deze performance van The Veils was één van de betere op het festival.
Een happy afsluiting met de band Travis. De Schotten stuiterden van pop liedjes naar rock opera waarmee zij wilden laten zien dat zij van alle markten thuis zijn. Het was meezingen met de hits “Closer” en ”Why Does It Always Rain On Me”. Een leuke bijkomstigheid: Travis droeg “Driftwood” op aan Novastar voor hun geweldige optreden.
