Een dagje Dranouter aan Zee
Fotografie: Maurits van Hout
Het Dranouter aan Zee Festival is een belevingsfestival. Niet alleen de muziek speelt de hoofdrol; familiaal genieten is het credo. In het weekend van 24 & 25 april 2010 heeft het kleine zusje van het folkfestival Dranouter haar tenten opgeslagen op het strand van De Panne en is ook een deel van de boulevard omgetoverd tot een festivalterrein. Op de boulevard zijn er theateracts en allerlei spelletjes voor de kids. Papa’s en mama’s kunnen zich muzikaal uitleven in de tenten op het strand.
Zondag 25 april 2010 laat het zonnetje het in eerste instantie afweten en vallen de eerste regendruppels uit de wolken. Maar als de zon eenmaal is doorgebroken, dan is het goed toeven op een beschut plekje in het zand of in 
één van de hangmatten, nippend aan een (non)alcoholische cocktail. Dit is het goede festivalleven.
Zaterdag 24 april 2010 stond in het teken van Belgische acts. Vandaag kan de festivalganger een mix van Engelse, Schotse, Belgische en Cubaanse muziek verwachten. Ik val binnen bij de Belgische band Buurman. De zanger lijkt uiterlijk veel op Guus Meeuwis; de muziek in het geheel niet. Met scherpe teksten en vrolijke deuntjes brengen de heren, die afgelopen maand een ware babyboom veroorzaakten, de stemming er goed in. Buurman maakt plaats voor The Proclaimers. Deze Schotse broers kennen al jaren het klappen van de zweep en hun hits “Letter From america” en “I’m Gonna Be (500 Miles)” doen het nog steeds goed.
Raymond van het Groenewoud zorgt er voor dat de tent haast uit z’n voegen barst. Zo vol is het. Het vrouwspersonage is belangrijk voor zijn repertoire. Van het Groenewoud opent met zijn allereerste nummer “Maria, Maria Ik Hou Van Jou” dat wordt gevolgd door “Meisjes”. Voor dit publiek is Van het Groenewoud zeker het absolute hoogtepunt. Na enkele toegiften maakt hij plaats voor Omara Portuondo.
Portuondo is de afsluiter van de dag. Haar naam prijkt op de affiche als hoofdact, maar daar dacht het Belgische publiek heel anders over. Ooit was zij de leading lady van de Buena Vista Social Club. Massaal stroomt de tent leeg en slechts zo’n veertig man, vooral Spaanstaligen, blijven achter en zijn getuige van Portuondo’s schitterende optreden. Twee jaar eerder zag ik haar op het Gent Jazz festival. Toen was zij nog wat onwennig om na al die jaren weer op te treden voor publiek; nu is zij duidelijk in haar element op een podium. Ze is niet meer zo stijfjes als eerst, maar ze gooit haar heupen los en danst op het Cubaanse ritme alsof zij nog een jong meisje is. Ondanks dat ze fragiel oogt, bewijst haar stem het tegendeel; deze is krachtig en toonvast. Met zo weinig publiek is het een beetje een privé concert in een te groot jasje. In ieder geval is er genoeg ruimte om te dansen op deze zwoele Zuid-Amerikaanse muziek. De mensen die het festival voortijdig hebben verlaten, hebben zeker een topartieste gemist.
