Gent Jazz: Norah Jones zet tent in vuur en vlam
Fotografie: Maurits van Hout
Het Gent Jazz Festival is op 7 juli 2010 op De Bijloke in Gent weer van start gegaan. De Belgische Coen De Cauter brengt met zijn band een hommage aan Django Reinhardt. Reinhardt wordt beschouwd als één van de grootste muzikale van de Europese jazz. He octet laat een doorsnede uit het werk van Reinhardt horen: van chansons (ode aan Reinhardt) tot vingervlug gitaarspel, zoals “Le Grand Bolero”.
Norah Jones is degene waarvoor het publiek massaal is toegestroomd. Normaliter zijn er zitplaatsen op de openingsavond, maar die zijn voor de gelegenheid weggehaald om zoveel mogelijk mensen te laten genieten van de zangeres. Jones die als jonge meid met haar album ‘Come Away With Me’, waarop ze met haar lome stem menig harten veroverde, in één klap wereldberoemd. Daarna volgden eveneens de megasellers ‘Feels Like Home’ en ‘Not Too Late’.
In een slechtzittend geel genopt jurkje heeft Norah Jones niets weg van een superster. Ze wisselt tussen gitaar, piano en keyboard, maar een waar podiumbeest zal ze waarschijnlijk nooit worden. Weliswaar is ze uitgeroeid van meisje naar vrouw, maar daar is in haar podiumpresentatie nog niet veel van te merken. Zo mist ze de vaardigheid om contact met haar publiek te maken. Ze komt niet verder dan de vraag of de toeschouwers het warm of koud hebben en het aankondigen van een verzoeknummer van Willy Nelson.
Norah Jones legt de nadruk van dit concert op haar laatste album ‘The Fall’ dat in 2009 is uitgebracht. In de nummers zoals “Waiting” en “Chasing Pirates” is goed te horen dat Jones een andere weg ingeslagen is. De jazzy ondertoon in haar liedjes heeft ze van zich afgeschud en country voert de boventoon. Het zijn liedjes die nog steeds dat lome gevoel van een warme zomerdag in een hangmat, uitstralen, met afwisseling van een enkele pop up-tempo nummers. Het is jammer dat Jones de nummers allemaal op een zelfde wijze brengt: vlak zonder enige uitspatting of emotie. Toonvast dat wel.
Maar dan is het toch even daar. Gezeten achter een piano in een huiskamersetting met schemerlamp zet Jones tot grote vreugde van haar publiek haar hitnummers in. Met “Don’t Know Why”, “Come Away With Me” en “Sunrise” kan zij voor dit publiek niet meer stuk. Een luid stampvoetend geschreeuw om een bisnummer doet Jones besluiten om hier gehoor aan te geven. Ook nu nog verschijnt er geen glimlach op haar gezicht. Pas bij het definitieve afscheid kan er een lachje vanaf.
