Gent Jazz predikt de blues
Fotografie: Maurits van Hout
Het Gent Jazz festival staat op 9 juli 2011 volledig in het teken van de gospel en blues uit het diepe zuiden van Amerika met Mavis Staples en BB King.
Maar eerst mogen mondharmonica speler Steven De Bruyn, drummer Tony Gyselinck en gitarist Roland de avond openen. En dat doen zij niet onverdienstelijk.
Mavis Staples heeft er een lange muzikale carrière op zitten. Ooit begonnen als lid van de Staple Singers, predikt zij met haar gospel en soul songs al heel wat jaren over de Amerikaanse geschiedenis.
Het is voor Staples de eerste keer dat zij in Gent is. Toen zij hoorde dat haar grote vriend BB King hier komt spelen, belde zij de organisatie op dat zij ook wilde spelen. “What took you so long”, I know that they like you, you just get to be patience” om met Mavis woorden te spreken. En zo geschiedde. Staples wil dat haar luisteraars zich met haar muziek beter gaan voelen, ze wil hen blij maken. “I’ll Take You There” zingt zij, maar zal haar dit in Gent ook lukken? Ze schraapt hoorbaar haar keel en gaat van start.
De start is als een orkaan. Met haar luide stem blaast zij de voorste rijen omver. Ze geeft haar publiek 1,5 uur een vocaal stukje vuurwerk. De teksten verhalen merendeels over de Lord en tussendoor vertelt zij over “Freedom Highway”, een nummer dat is geschreven door haar vader in 1962 over de mars van Martin Luther King. “We gaan door totdat Dr. King’s droom uitkomt” laat zij haar ontvallen.
Het rustig ogende publiek raakt steeds meer in haar ban en na enkele nummers krijgt zij hen al klappend en zingend van de stoelen. Voor even is de Bijloke verandert in een wel heel aantrekkelijke kerkdienst en ja, het lukt Staples om de mensen een goede tijd te bezorgen “She Takes You There”.
Deze zomer komt BB King voor het laatst naar je toe, want hij is bezig met zijn Europese afscheidstournee. Zijn band speelt een funky intro en als de 85-jarige King of Blues het podium betreedt, krijgt hij direct een staande ovatie. Langzaam aan doen is zijn insteek; dit blijkt onder meer uit het uitgebreide voorstelrondje van zijn bandleden waarna hij eindelijk met zijn gitaar op schoot “I Need You So” inzet. Een heerlijk begin met dit ritmische nummer en de blazerssectie met gitarist op de achtergrond geeft het extra swing. De vijf heren op rij deinen allen tegelijk kalm mee op dit relaxte tempo.
King ontwaart een jongetje op de voorste rij en neemt er de tijd voor om wat met hem te kletsen. Met “That’s my man” komt hij meermalen tijdens zijn show bij het jochie terug. Ook neemt hij alle tijd om de zussen Mavis en Yvonne Staples bij hem op het podium te roepen. BB laat zich de kans niet ontglippen om hen uitgebreid te kussen.
De King laat zijn gitaar nog steeds gieren en zijn “Key To The Highway”, “See That My Grave Is Kept Clean”, “Rock Me Baby”, “Guess Who” nemen mij mee diep in de Mississippi Delta en roepen een warm verlangen bij mij op naar de rijke cultuur van blues en jazz.
Warmte en zachtmoedigheid stralen uit zijn ogen. De King geniet zichtbaar van zijn optreden. En wij? Wij mogen nog een laatste keer genieten van “The Thrill Is Gone” en met “O When The Saints” zwaait hij ons uit.
