Hurricane ‘Grace’ Jones opent The Hague Jazz
Fotografie: Maurits van Hout
The Hague Jazz heeft haar tenten opgeslagen rond het Kyocera stadion waar op 15 juni 2011 de spreekwoordelijke aftrap plaats vindt. In zijn welkomstwoord lijkt festivaldirecteur Ruud Wijkniet nog herstellende van de vele ‘hobbels’ die hij in de aanloop naar het gewijzigde concept moest nemen. Hij kan op dat moment niet bevroeden dat hurricane ‘GRACE’ over het festivalterrein zou razen. Als het optreden van Grace Jones en haar band de norm is, staat de festivalganger het komende weekend heel wat moois te wachten.
Hurricane GRACE
De Jamaicaanse heeft voor haar Haagse optreden de ‘Hurricane Tour’ als blauwdruk genomen en niet zonder succes. Voor de gelegenheid heeft zij zich in een functionele zwarte body gestoken die als basis dient voor haar vele verschijningsvormen tijdens dit optreden. Het wisselen van creaties is daarmee geen hinderlijke rem op haar energieke show, dat zij met korte monologen met soms persoonlijk getinte wetenswaardigheden geanimeerd weet op te vangen. En energiek werd het! Hoewel de tent waar Jones optreedt op het plein ‘Haags Kwartier” staat opgesteld, is zij voornemens deze beleving op te rekken naar een anderhalf uur durend wervelende beleving.
Jones staat bekend als extravagant en haar concerten weet zij letterlijk aan te kleden. Haar show bouwt zij rustig op naar een climax. Startend met “This Is Life”, met het zo herkenbare geluid van Jones, neemt zij haar publiek via “My Jamaican Guy” mee naar haar roots. Het nummer wordt als een wervelwind over de aanwezigen uitgestort. Positieve reacties van het publiek bij de eerste noten van “I’ve Seen That Face Before” hetgeen Jones op prijs stelt. Zonder veel oponthoud wordt up-tempo “Love You To Life” ten gehore gebracht. Opnieuw volgt een track van haar album ‘Hurricane’, ditmaal “Well Well Well” waarbij het podiumdier ‘gekooid’ wordt in laserlicht. Haar publiek geniet en terecht. De snelheid waarmee Jones zich door haar optreden heen werkt, geeft aan dat zij er zin in heeft.
De zaal gaat los bij het nummer “Pull Up To The Bumper”. Jones toont haarzelf van alle kanten; haar string accentueert haar krachtige lichaam en dat mag iedereen zien. Met ondersteuning van leuke lichteffecten zet zij haar uitvoering van Roxy Music’s “Love Is The Drug” swingend neer. Aansluitend trakteert zij de zaal op een work out. Draaiend met een hoepel om haar ranke middel laat zij haar “Slave To The Rhythm” horen waarbij zij tussendoor haar begeleidingsband introduceert. Leuk detail is dat haar zoon Paulo de percussie verzorgt. Sluitstuk van de avond is “Hurricane”. Met prachtige windeffecten en dito aankleding zet Jones een spannend schouwspel op de bühne. Wanneer ik de reggae guitar riffs voorzichtig hoor doorklinken in het nummer beleef ik een déjà vu en zie de onheilspellende Blue Mountains weer voor mij.
Er is geen ruimte voor een toegift, maar Jones verwees enthousiast naar haar optreden van aanstaande vrijdag. Het openingsconcert van The Hague Jazz met Grace Jones in de hoofdrol, kan worden gezien als een cadeau in de breedste zin des woord.
Conclusie
Wijkniet kan na dit concert opgelucht ademhalen. Locatie en concept lijken goede kans van slagen te hebben. Ondanks dat het een stadion is, geeft het festival nog steeds een gevoel van kleinschaligheid, is het eenvoudig te bereiken, is er goede parkeergelegenheid en niet te vergeten is er een buitengewoon vriendelijke en professionele festivalbegeleiding. Het concert van Grace Jones is een hele mooie start van een veelbelovend The Hague Jazz festival.
