Femuz

Don’t let go. Never give up. It’s such a wonderful life. Ze gingen drie jaar lang door een diep dal. Werkloos in een regenachtig Manchester. Geld voor een buskaartje was er niet. Muziek deelden zij via internet. Dieper konden Theo Hutchcraft en Adam Anderson van de band Hurts bijna niet zinken. Maar ze hielden hoop, hoop op een beter leven, het geluk vinden. Deze donkere stemming met een sprankje hoop is terug te horen op de cd ‘Happiness’, die in het najaar van 2010 uitkwam.

Op ‘Happiness’ steekt Hurts de jaren tachtig synthesizerpop in een modern jasje. De eerste twee singles “Better Than Love” en “Wonderful Life” werden hits en zorgden voor een omkeer. Het leven van Hutchcraft en Anderson raakte in een stroomversnelling. Femuz sprak met de mannen vlak voor hun uitverkochte concert op 19 maart 2011 in de Melkweg in Amsterdam over het vinden van geluk en blikte met het duo terug op een bijzonder jaar.

Twee jaar gelden had nog niemand van Hurts gehoord en nu zijn jullie popsterren. Hoe voelt dat?
Theo: Het is een gekkenhuis. Het is zo raar als het klinkt. Onze levens hebben een totale ommezwaai gemaakt. We gingen van niets, geen geld, geen hoop, naar hier praten met jou. Hiertussen is elk van onze wildste dromen uitgekomen.
Adam: Elk dag hebben we onze vrienden nieuwe verhalen te vertellen.

Jullie hebben moeilijke jaren gehad en in het nastreven van de popdroom hebben jullie veel vrienden verloren. Heeft het jullie dichter bij elkaar gebracht?
Theo: Het is moeilijk. Als je dit gekkenhuis alleen zou moeten doormaken, dan zou het een nachtmerrie zijn. Samen zijn is een zegen.

Was het schrijven van muziek een soort therapie?
Adam: De eerste tijd waren we meer bezig met het leren schrijven van nummers. Daarna werd het een soort therapie. We konden niets anders dan muziek maken. De inspiratie voor “Unspoken” en “Evelyn” haalden we uit de ellende van ons leven en de hoop dat het beter zou worden. Het hele album had niet kunnen bestaan als we ons niet zo verschrikkelijk hadden gevoeld.
Theo: Het schrijven van nummers was ook een manier om aan ons verschrikkelijke leven te ontsnappen. Hoe slechter het met ons ging, hoe epischer we naar de toekomst keken om aan de misère te ontsnappen. Als mensen je muziek oppikken dan geeft dat een goed gevoel, want dan weet je dat je niet alleen bent met je problemen.

Met welke nummers van andere bands ontsnap je aan de wereld?
Theo: Toen ik opgroeide waren dat bijvoorbeeld The Strokes. Zij trokken me uit het leven dat ik leefde en maakten van mij een andere persoon. Hun muziek zorgde ervoor dat ik in een band wilde. Zij hebben mij geïnspireerd.

Hoe kijk je op 2010 terug?
Theo: Je leeft voor het moment. Soms krijg je de kans om even terug te blikken en dan denk je ‘wauw, wat is er allemaal gebeurd’.
Adam: Het is goed om bij de dag te leven, dan steeds voor uit of terug te kijken. Het is goed om een leven te leiden waarbij je alleen naar de volgde dag kijkt, veel mensen spenderen hun tijd aan maanden of zelfs jaren voor uit leven, maar ik kan zelfs niet bevatten waar we na volgende week zijn.

Ik kan me voorstellen dat jullie vorig jaar in een roes leefden. Kregen jullie snel grip op je nieuwe leven of is het nog steeds aan het bezinken?
Theo: Het is heel vreemd. Je wordt meteen in het diepe gegooid en je hebt niet gelijk door wat er aan de hand is. Als je er dan net aan gewend bent, dan verandert het weer helemaal. Ons leven is elke dag anders en je probeert het in je hoofd allemaal bij te benen en eraan te wennen. Ik ben er nu aan gewend. We realiseren, dat dit ons leven nu is.

Nu je gelukkiger bent, luister je dan ook naar vrolijker muziek?
Theo: Vrolijke muziek wordt snel saai. Treurige muziek maakt me gelukkiger. Als anderen zich nog slechter voelen dan jij, dan geeft het jou een beter gevoel.

Jullie vliegen de hele wereld over en verblijven in prachtige hotels. Wat voor effect zal dit hebben op jullie toekomstige muziek?
Adam: Dat zullen we zien aan het eind van dit jaar als we weer creatief bezig gaan. We kunnen nooit een replica maken van het eerste album, want dat was zo’n specifieke stemming waarin we verkeerden.
Theo: We hebben veel meer meegemaakt. Toen we ‘Happiness’ schreven maakten we niets mee, alleen maar gebroken harten en ongelukkig zijn, terwijl we nu in een jaar dingen doen waar een ander zijn hele leven over doet.

Zijn jullie perfectionistisch?
Adam: We zijn obsessieve controle freaks. Op het album staat het nummer “Silver Lining”. De definitieve versie heette “Silver Lining 72”, omdat het de 72^ste take was. Elke take was anders. Mijn moeder is een enorme controle freak. Ik denk dat het in mijn genen is ingebouwd. Ik vertrouw niemand, alleen mijzelf.
Theo: Dat perfectionisme komt ook tot uiting in onze kleding. Dat heeft ook met onze muziek te maken. Als je elektronische muziek maakt, moet je een beetje geobsedeerd zijn. Bij elektronische muziek draait het allemaal om het vinden van details.

Soms moet je diep zakken om grote hoogtes te bereiken. Ben je het daarmee eens?
Theo: Zeker. Je krijgt meer waardering voor alles, voor de goede dingen.
Adam: Als je mooie tijden hebt meegemaakt, na slechte tijden, dan ben je vastberaden dat je niet meer terugkeert naar die oude tijd.

Ik ben er zeker van dat het jullie niet zal gebeuren.
Theo: Ik denk nog steeds van wel. Ik ben nog steeds bang. Ik denk er veel aan. Het lijkt niet ver weg. Het lijkt wel of we er nog niet aan ontsnapt zijn en dat het morgen over kan zijn met de pret.
Adam: Het zou allemaal één grote grap kunnen zijn.

Zijn jullie nu op de top van jullie geluk?
Theo: Je komt nooit aan op je eindbestemming waar je totaal gelukkig bent. Het is een beetje hoger. We zijn nu 6 van 10 in plaats van 5 van 10.
Adam: Aan het einde van de dag heb je nog steeds problemen. Dit lijkt het ideale leventje waarbij we altijd in de wolken leven, maar je moet nog steeds je problemen tegemoet treden.