Met Booker T. en The MG’s een avondje terug naar de sixties en seventies
Fotografie: Maurits van Hout
Booker T. and The MG’s zijn een groep die in de jaren ‘60 en ‘70 hun hoogtijdagen kenden met zelf enkele hits, zoals “Green Onions” en die vooral heel veel werk achter de schermen verrichten voor vele grote artiesten. Voor hoeveel mensen zal een dergelijk concert aantrekkelijk zijn in Den Haag? Met deze vraag in mijn achterhoofd trek ik vanavond, 21 maart 2009, naar het Paard van Troje in Den Haag.
Eenmaal binnen kom ik er al snel achter dat men Booker T. en zijn MG’s zeker nog niet vergeten heeft. Het “Paard” is stijf uitverkocht en tot de nok toe gevuld met muziekliefhebbers. Het merendeel daarvan is grijs en van ongeveer dezelfde leeftijd als de band. In het publiek de vroegere Haagse nozems, maar ook uit andere delen van het land, zoals Zeeland, zijn er mensen gekomen om hun helden van toen te bekijken en te beluisteren en als het even gaat te dansen. Het podium is anders dan normaal aangekleed. Alle zijden zijn met zwarte doek volledig dicht gemaakt. Links een Hammond orgeltje en een keyboard; in het midden een grote drumset en verder is het podium leeg.
Het optreden begint 30 minuten te laat, maar daar maalt niemand om. Het lijkt alsof het publiek rekening houdt met de leeftijd van de artiesten. Booker T. speelt drie tonen en een grote, wat oudere man roept naar mij: “Melting Pot”. Om mij heen staan mensen te swingen en anderen volgen elke solo van Steve Cropper en Donald “Duck” Dunn alsof zij zelf op het podium aan het spelen zijn.
Qua sound heeft Booker T. en zijn MG’s weinig ingeleverd. De mannen zijn zichtbaar ouder geworden, wat zich uit in een statisch podium optreden. Ook de intimiteit met het publiek kan beter. Booker T. zelf zoekt weinig contact met zijn publiek en behoudens een glimlachje tussendoor en een beleefd “Thank you for having us here” gebeurt er weinig. Pas tegen het einde, als de grootste hits zoals “Green Onions” en “Time Is Tight” zijn ingezet, lijken de heren een beetje los te komen, voor de rest is het stijfjes.
Toch is het geluid uniek en herkenbaar en kan ik mijn ogen sluiten en terug gaan in de tijd. Om mij heen zie ik veel mensen genieten en bijna niemand gaat weg voordat de laatste noot gespeeld is, dus dan zal het wel goed zijn geweest. Een legendarische avond in het Paard van Troje en een mooi begin van de lente.
