OMD en synthpop nog steeds een goede match
Orchestral Manoeuvres In The Dark (OMD) bewijst met het fantastische nieuwe album ‘History Of Modern’ dat synthpop still ‘rocks’. Dat Andy McCluskey en Paul Humphreys terug zijn laten ze zien en horen op 23 november 2010 in Paradiso in Amsterdam.
Begin jaren tachtig bestormden Andy McCluskey en Paul Humphreys aka Mr. Humphreys, een personage uit de Britse tv-serie ‘Are you being served’, met OMD de hitlijsten met hun pakkende synthpop, geïnspireerd door bands als Kraftwerk en Tangerine Dream. Popjournalisten, met de rockende jaren ‘70 nog vers in het geheugen, waren terughoudend en namen deze energieke muziek waar de synthesizer de boventoon voerde, niet serieus. Het publiek dacht daar anders over en omarmde de vernieuwing onmiddellijk. De pers prees het klassieke album ‘Architecture and Morality’ met de wereldwijde nummer 1 hit “Joan of Arc” (”Maid of Orleans”), maar het daarop volgende ongekende succes leidde eind jaren tachtig uiteindelijk tot een splitsing van McCluskey en Humphreys.
In 2005 speelden de twee oprichters van OMD weer eens samen op uitnodiging van een Duitse tv-show. Ze zagen het als een leuk betaald weekendje weg, maar hadden samen weer zoveel plezier dat ze al snel plannen gingen maken voor een nieuw album. Nu de band na 24 jaar weer in de originele bezetting bij elkaar is en het nieuwe album ‘History Of Modern’ presenteert, worden Andy McCluskey en Paul Humphreys als helden onthaald.
Het publiek dat voornamelijk bestaat uit veertigers en vijftigers die OMD bewust hebben meegemaakt, is klaar voor een korte reis terug in de tijd. McCluskey en Humphreys zetten met een brede glimlach op hun gezicht “New Babies: New Toys” van het nieuwe album in, gevolgd door de oude uptempo hits “Messages” en “Tesla Girls”.
Als een jonge god vermaakt de inmiddels 51-jarige McClusky ons met zijn typische spastische dansbewegingen; zijn leeftijdgenoten in de zaal kunnen hem niet bijbenen. Gelukkig voor hem heeft hij tijd om op adem te komen als Mr. Humphreys de prachtige hit uit 1986 “(Forever) Live And Die” ingetogen zingt. Met natuurlijk “Joan of Arc (Maid of Orleans)” als absolute hoogtepunt kondigt McClusky met zijn opmerking ‘Yes there’s more’ een reeks van hits aan die onuitputtelijk lijkt, om vervolgens met het gevoelige “New Holy Ground”, misschien wel het beste nummer van het nieuwe album, een rustmoment in te lassen.
Na dit rustige intermezzo wordt het tempo weer opgeschroefd om de avond explosief af te sluiten met onder meer “Enola Gay” en “Electricity” uit de beginjaren van OMD.
