Omnia - Musick and Poëtree
Label: Paganscum Records
Omnia heeft een nieuw album uit, een dubbelaar: Musick and Poetree. Het is het 13e album van ’s werelds bekendste Paganfolk band.
Musick
Musick staat voor de muziek van de band Omnia. De band laat zich leiden door Moeder Natuur en dit keer leveren zij een korte CD met vrolijke nummers op.
Het album start met het nummer “Free”, een duidelijke verwijzing naar de levensstijl van Omnia: één zijn met de natuur, vrijheid en respect. Musick is geen zwaar op de hand liggende CD, integendeel harpen en een opzwepende drum maken het lichtvoetig en verteerbaar, niet te zweverig. Hun muziek blikt onder meer terug naar oerritmes waarvan “Xtatica” het meest ritmische van de vijf songs is. Drums die beelden oproepen van een condor die boven de rotsen voorbij zweeft langs de Inca stad Machu Picchu. Door de ogen kijkend naar het pure leven dat zich hier vroeger afspeelde en langs dicht begroeide hellingen weg suist in de opkomende nevel.
Poëtree
Poëtree is een sideproject van Steve Sic en Jenny. Het is een verzameling van bestaande liedjes, van folk tot pop die zij hebben uitgekozen vanwege hun teksten en die allen over de liefde gaan.
“Gröne Lunden” en “Who Are You” zijn de beste uitvoeringen van covers op Poetree. Het past in de lijn van de CD Musick. Er zijn ook covers die hun oorsprong hebben in een andere muziekstijl. Bij covers bestaat het gevaar van onbewuste vergelijking met de originele versie. Ik kan er niet onderuit en inderdaad instinctief ben ik aan het vergelijken geslagen bij “Lili Marleen” en “Het Dorp”.
De bekendste uitvoering van “Lili Marleen” is die van Marlène Dietrich. Het theatrale dat Dietrich in dit nummer wist te leggen en dat zo kenmerkend is voor dit nummer, ontbreekt in Omia’s uitvoering. In tegenstelling tot Dietrich voelt hun uitvoering kil en afstandelijk aan.
Dan is er “Het Dorp” van Wim Sonneveld, in mijn ogen één van de mooiste Nederlandstalige songs ooit geschreven, wat betreft muziek en tekst. Een lied dat gaat over heimwee naar voorbije tijden, wat nog steeds een actueel onderwerp is. In Sonnevelds uitvoering druipt de melancholie er vanaf. Zijn stem en articulatie zijn typisch voor dit nummer.
In de eerste coupletten lijkt het alsof Steve Sic, Sonneveld probeert te imiteren. Met Jenny als tweede stem in het refrein, doet Omnia een poging er een eigen draai aan te geven. De perfecte uitspraak van Sonneveld gaf net dat beetje extra aan het lied wat bij Steve Sic en Jenny toch wel een gemis is door hun accent.
Heel jammer is dat zij de tekst hebben aangepast naar de 21e eeuw. Teksten als “….hoe of de flatscreen staat bij Mien…” en …”In trainingspak en spijkerbroek”…, “….een mp3 met popmuziek….”. Nee, dit is het niet. Aan sommige liedjes moet je niet komen en het origineel in ere laten.
Conclusie
Ik heb gemengde gevoelens bij dit album. Musick is leuk en zal de Omnia liefhebbers bekoren. Poetree daarentegen is muzikaal van mindere kwaliteit.
