Femuz

Fotografie: Maurits van Hout

Op 26 en 27 maart 2010 was ik aanwezig op het Seabottom Jazz Festival in Lelystad. Een klein festival dat al sinds 1989 bestaat en plaatsvond in het mooie gebouw van de nieuwe Agora. Modern, maar zeker heel gezellig en comfortabel.

De vrijdagavond was traditiegetrouw een wat rustigere avond. Optredens op slechts twee podia en ook minder drukbezocht. Als ik het optreden van plaatselijke helden Quasar (winnaar Jazz i Award 2009) in de foyer buiten beschouwing laat dan was het Giovanca met haar band die de spits afbeet.

Giovanca
Twee dagen eerder was de releaseparty van Giovanca’s tweede album ‘While I’m Awake in een volle Melkweg in Amstedam. Op Seabottom Jazz speelde zij voor het eerst haar nieuwe nummers voor het grote publiek. Aangezien het publiek nog een beetje opgewarmd moest worden, was het begin wat aarzelend. Giovanca loste dit op door het gesprek met het publiek aan te gaan. Hiermee stelde zij zichzelf kwetsbaar op, wat te prijzen viel. Ik ben van mening dat Giovanca dusdanig veel kwaliteit heeft, dat zij met haar muziek iedereen mee kan nemen in haar muzikale reis. Hoe intenser, hoe mooier. Natuurlijk was het ook leuk om te horen hoe een nummer ontstond. Tegen het einde van de show zat Giovanca er goed in en tijdens “Time is Ticking” (wanneer wordt zij eindelijk ten huwelijk gevraagd?) was het genieten toen zij zich volledig gaf. Giovanca heeft een mooie stem en is ook een prachtige verschijning. De toegift met de nummers “On my way” en “September” sloot de avond prachtig af en ik hoorde voornamelijk positieve reacties om mij heen.

Casey’s Tenor Madness
Na Giovanca stond Casey’s Tenor Madness op het programma. Casey’s Tenor Madness met good old Cees Schrama achter de piano en de tenorsax spelers Alexander Beets, Boris van der Lek en Hans Dulfer, zorgden voor een hele andere sfeer. Was Giovanca nog vooral luisteren en genieten, bij deze heren was het lastig om stil te blijven zitten. Het ging om de funky sound en het plezier in de muziek. Of zoals Cees Schrama het uitdrukte “we gaan weer even lekker rampestampen”. Muzikaal gezien viel voornamelijk Boris van der Lek op met goed spel, maar de grote animator was en bleef natuurlijk Hans Dulfer, die als een ervaren rot het publiek perfect bespeelde. Casey’s Tenor Madness was een leuk feestje en de moeite waard om mee te maken.

Karsu
De zaterdagavond startte met Karsu en band. Deze Turks-Nederlandse zangeres maakte furore na haar optreden op het Seabottom Jazz Festival 2009, door te verschijnen in het tv-programma ‘De Wereld Draait Door’. Aangezien Karsu voor mij vorig jaar dé grote verrassing was, keek ik hier naar uit. Maar ja, zoals wel vaker gebeurt: als de verwachtingen te hoog gespannen zijn, kan het alleen maar tegenvallen. Viel Karsu vorig jaar op met prachtige rustige nummers achter de piano waarbij haar klassieke scholing en subtiele stem heel mooi waren, dit jaar was het allemaal minder subtiel. Karsu is ouder geworden en ook meer volwassen en dat zie je ook op het podium. Echter, zoals ze zelf aangaf, haar voorkeur is aan het verschuiven van het klassieke naar meer volksachtige muziek. En zo bestond het grootste deel van de show uit Turks/Aziatische muziek waarbij haar stem minder tot zijn recht kwam, maar haar muziek wel meer op gezelligheid was gericht. Positief punt aan haar optreden was het duet met zangeres Muge Alpay, die haar bij de andere nummers op de viool prachtig ondersteunde.

New Cool Collective
Na Karsu ging ik weer snel naar boven waar ik in de kleine zaal New Cool Collective trof. Met zoals gebruikelijk de altijd opvallende Benjamin Herman op de saxofoon en David Rockefeller op zijn trompet.  New Cool Collective zorgde voor een heerlijk uurtje swingen en genieten. Minder meeslepend dan Casey’s Tenor Madness, maar muzikaal veel beter. Na een kort bezoek aan de vocalisten uit Flevoland op het podium bij Cor Bakker in de hoofdzaal snel weer terug naar de kleine zaal. Inmiddels weer helemaal stampvol voor het optreden van Gare Du Nord, die zelfs twee keer zouden spelen, zodat iedereen van hen kon genieten.

Gare Du Nord
Gare Du Nord  zag ik voor het laatst op The Hague Jazz in 2006 en dus werd het weer eens tijd om bij hen langs te gaan. Het lange wachten voor de zaal bleek de moeite waard, want Gare du Nord speelde goed en zangeres Miss Dorona Alberti was overtuigend, zowel qua stem als qua performance.

Edsilia Rombley
Vervolgens als een haas weer naar beneden waar Cor Bakker en zijn big band dit keer Edsilia Rombley ontvingen. Rombley, gekleed in een jurk waarin haar zwangere buik bijna niet opviel, deed een paar van haar bekende nummers om de zaal op te warmen en begon daarna aan een reeks Motown hits (waaronder die van Stevie Wonder en Gladys Knight and the Pips) en een nummer van Oleta Adams. Ofschoon Edsilia een prachtige vrouw is en mooi kan zingen, viel mij dit tegen. Misschien kwam dit, omdat ik de originelen te goed ken en Rombley de vergelijking niet kan doorstaan, ik weet het niet. Haar eigen nummers met haar eigen stem hoorde ik veel liever. Of gold dat eigenlijk voor alle covers in het algemeen? Mijn leus is: schoenmaker blijf bij je leest.

Madeline Bell
Maar de avond was nog jong en in de grote zaal (met een prachtige akoestiek) stond nu Madeline Bell te zingen. Uiteraard weer begeleid door Cor Bakker en consorten en dit was het beste optreden van de avond. Jazzy, groovy en vooral overtuigend. Wat een vrouw, wat een stem en wat een performance. Madeline Bell loopt, trekt en sleurt over het podium en zorgde ervoor dat iedereen erbij bleef. Wat een schitterend enthousiast mens is dat. Zij roept een glimlach bij de wat stugge gezichten op toen zij in gebrekkig Nederlands “Albert Heyn” noemde en duidelijk maakte dat de Nederlandse snelweg zeker niet Snel Weg betekende. Een echt plus optreden.

Bert van den Brink
In de foyer boven speelden overigens tussen de bedrijven door nog Bert van den Brink samen met Maria Markesini, en dit was gewoon leuk. Niet zo groots als het jaar ervoor toen Van den Brink nog schitterde naast Gino Vanelli, maar zeker de moeite waard.

Einde van de avond
Wicked Jazz Sounds Band geniet het laatste jaar enorm veel populariteit en de kleine zaal waar zij speelden zat zo verstopt en op slot dat rustig een pilsje drinken het won van de wens het optreden te willen zien. Jammer maar helaas.

Ceumar en haar band met Mike del Ferro zou het slotakkoord van deze avond worden. In een vrijwel lege grote zaal gaven zij een goede show. Schitterend basspel van Frans van der Hoeven en subtiel pianospel van Mike del Ferro en de mooie prachtige ingetogen stem van de Braziliaanse Ceumar maakten de avond voor mij prachtig af. En voor al die mensen die boven stonden te dringen bij de Wicked Jazz Sounds Band was dit dus een gemiste kans. 

Ben ik dan niks vergeten? Jawel de Ruben Hoeke Band kwam ik tussen de bedrijven door, tegen in de boven foyer. Ineens zat ik in een pittige blues sfeer waarbij zanger Frank van Pardo af en toe een uitstapje naar Jimmy Hendrix leek te maken en dit verrassend goed deed. Dit optreden verdiende zonder meer extra publiek.

Slotconclusie
Seabottom Jazz 2010; een geslaagd festival, bovenal gezellig met een paar muzikale uitschieters. Liever niet teveel herhaling van artiesten of ze moeten verrassen met nieuwe muzikale vondsten.

www.seabottom-jazzfestival.nl