State-X New Forms en Dag In De Branding weinig verrassend

By Jazzybelle A. • January 27, 2010

The New Earth Group Bijzondere en gekke artiesten op het State-X New Forms festival dat plaatsvond op 11 en 12 december 2009 in het Paard van Troje en het Koorenhuis in Den Haag. Op 12 december 2009 bundelden State-X New Forms en Dag In De Branding hun krachten om gezamenlijk een programma neer te zetten.

De programmering van de eerste avond van het State-X New Forms was bizar. Met recht kan ik hier spreken van X-plain, X-plore en X-pect wat ook de kern van het festival is. Ik startte mijn muzikale reis met swing en eindigde met een weirdo act. De heren van The New Earth Group uit Rotterdam lieten een combinatie van funk-jazz-rock-experimenteel geluid horen dat muzikaal niet verkeerd was. Met alle instrumenten verdienden zijn meer dan de kleine zaal van het Paard van Troje en zeker meer publiek. Een ellenlange soundcheck van Helado Negro deed mij besluiten om deze band te skippen en naar Sandy Dillon te gaan. Dillon was duidelijk afkomstig uit een ander tijdperk. Haar junk uiterlijk doorspekt met restanten punkkledij uit de jaren ‘80 in combinatie met haar schrille hese stem lieten de rillingen over mijn rug heenlopen. Ook haar muzikanten boden een ruime terugblik op wilde jaren die al even achter ons liggen.

Op 12 december versmolten State-X New Forms en Dag In De Branding samen. De combinatie tussen deze beide festivals leek zo op het eerste gezicht een prima idee. Maar ik was van mening dat het publiek en de performances bij State-X New Forms net een ander publiek trokken en dat de visuele presentaties van Dag In De Branding op een andere manier bekeken moeten kunnen worden. Zo was het Visuals van Peter Greeneway bijvoorbeeld erg lang staan bij de prachtige visuals van Peter Greenaway. Daarnaast verbaasde mij de late programmering van jaren tachtig icoon Gary Numan. Deze man stond geprogrammeerd om 03.30 uur en dat was voor deze oudere jongere te laat.

Was het dan helemaal niks? Zeker niet. Zoals de reeds genoemde visuals van Greeneway met overvloeiende beelden met bijbehorende geluiden en statements waren adembenemend en riepen maatschappijkritische vragen op. Ook viel de projectie van de lichtshow op de muren aan de buitenzijde van het Paard van Troje in de smaak.

Rolo Tomassi was zoals ik al eens eerder zag visueel boeiend, al kwam dat teveel van de zangeres wiens tekst slechts uit één woord leek te bestaan: rock, uitgesproken als ”kwak”. Maar haar sexy looks en wilde bewegingen maakten veel goed. Slaraffenland uit Denemarken met de aankleding van hun microfoons en instrumenten met veel bloemenslingers en een uitstraling van de bandleden die het midden hield tussen Abba, The Beatles (Sergeant Pepper) en AHA, zorgde voor een aangename verrassing. Hun muziek laat een vrolijke sound horen en het gehele plaatje voerde mij mee naar een sprookjeswereld.

Het New Yorkse The Invisible viel tegen, terwijl Zeitkratzer het publiek in de grote zaal in Slaraffenland het Paard van Troje boeiend wist te vermaken met interessante muzikale composities en klanken.