Femuz

Fotografie: Maurits van Hout

State-X New Forms laat op 10 en 11 december 2010 alweer voor de zevende keer van haar horen in het Paard van troje in Den Haag. Het festival vestigd de aandacht op experimentele muziek, electronics en kunst.

Ik begon de avond met een optreden van Rangda, een driekoppige band uit de VS met een naam als van een Javaanse heksenkoningin. Het beloofde geluid van strijdende heksengoden zoals in het programmaboekje stond, hoorde ik niet terug. Wel een hele strakke sound voortgebracht door twee gitaristen en een drummer met een soort van synthesizer die zorgde voor een dreigende klank op de achtergrond. De muziek was beklemmend, maar op geen moment vervelend. Geen muziek om lekker uit je bol te gaan, maar als luisterwerk zeker de moeite waard.

Wachtend op Hanggai, vermaakte ik mij met de projecties op de muur in de hal. Kennelijk was Hanggai voor de kenners een trekpleister. Een apart gezelschap dat Hanggai, want zo op het eerste gezicht leek het alsof ik in een Dzjengis Khan film terecht was gekomen. Woeste Mongoolse ruiters met instrumenten. De folkloristische klederdracht stond niet garant voor hele woeste muziek of het moesten de uithalen van zanger Ilchi (voorheen of nog steeds een punkrocker..) zijn. De stemmen waren apart. Een geluid dat je niet veel hoort. Mongoolse keelzang volgens het boekje van het festival.

Via via vernam ik dat ze ook op diverse grote festivals stonden zoals Roskilde, maar ook op ons eigen Lowlands. Zanger Ilchi ging regelmatig een gesprek aan met de zaal, soms door een uitroep en dan weer met een hele zin. Het publiek reageerde enthousiast ofschoon ik zeker weet dat niemand verstond waar hij het over had.

De verschijning van de heren en de combinatie folkmuziek met een soort van rocksausje  (ik ga niet overdrijven hoor..) in een vreemde taal met vreemde klanken was vermakelijk. Na een aantal nummers hield ik het voor gezien. Het was veel van hetzelfde. Ik denk dat de band het vooral moet hebben van zijn cult-imago, muzikaal is het echt mijn ding niet. Misschien hou ik ervan om te weten waar de teksten over gaan en wil ik meer dan de summiere aankondiging in het Engels door één de bandleden.

Mijn laatste band tijdens SXNF 2010 was Filastine, een band uit de VS die de naam van producer Grey Filastine draagt. Hun optreden samen met celliste Amelie Bouard was een bijzondere. Dan klonk het weer heel klassiek en meeslepend, dan was er weer een harde beat en telkens een vloeiende overgang in het geluid. Muziek met vele invloeden, absoluut heel goed dansbaar en zeer afwisselend. Hierna besloot ik niet weer 45 minuten te wachten, maar was het mooi geweest. Al met al een geslaagde eerste avond met verrassingen.

Voor mij heeft State-X New Forms ook voor de toekomst zijn bestaansrecht bewezen als podium voor nieuwe experimentele muziek.