Sterrenregen daalt neer op Gent Jazz
Fotografie: Maurits van Hout
Ruim baan op 11 juli 2009 voor opkomende en reeds gearriveerde sterren tijdens Gent Jazz. Het Free Desmyter Quartet is van internationale samenstelling en de bas, drums, saxofoon/klarinet en piano luiden de avond rustig in. De zachte drumroffels en melodieuze klanken van de klarinet, subtiel begeleidt door Desmyter’s trage pianospel strelen het oor.
Mijn oren zijn vooral gericht op het werk van Christian Scott. Christian Scott is een jonge trompettist (26 jaar) die al vele albums heeft opgenomen en met zijn perfect samengestelde band op het Gent Jazz podium staat. En met perfect samengesteld bedoel ik, dat de bandleden met hun speelwijze en hun visie voor de composities, uitstekend bij elkaar passen. Scott vormt niet het middelpunt van zijn band, maar is er - net als de anderen - een onmisbaar onderdeel van.
Het is even wennen, want zijn muziek heeft veel weg van ADHD; druk met de kans om verdwaald te raken in het web van noten. De jonge Scott met zonnebril en skatebroek is met zijn kompanen de nieuwe generatie in de jazz. Geen lange partituren voor hem. Zijn muziek is levendig en zijn trompetgeluid springt er snel tussendoor en verdwijnt net zo rap als zij gekomen is; te vergelijken met de hedendaagse zappcultuur. Het duurt even voor ik de geluiden in mijn hoofd op orde heb, maar dan hoor je ook hoe alle instrumenten in elkaar grijpen.
Scott is ook politiek bewust. Hij heeft een nummer gecomponeerd op het 13e amendement van de Grondwet van de VS en hoopt hiermee dat deze passage geschrapt gaat worden. De passage handelt over het onvrijwillig te werk stellen van gedetineerden (slavernij). Na een korte uiteenzetting ben ik mij meer bewust van de passie waarmee alle bandleden dit nummer spelen: tergend, protesterend, een schreeuw om hulp. Vooral drummer John Lamkin lijkt in dit nummer zijn kwaadheid eruit te willen slaan.
Scott’s composities zijn zeker geen muziek voor degenen die het liefst een instrument willen blijven volgen door het muziekstuk heen.
Hooggespannen verwachtingen voor de publiekstrekker van vanavond, George Benson. NEA Jazz Master en 10-voudig Grammy winnaar Benson is een icoon in de R&B muziek. Wie kent niet nummers als “Lady Love Me (One More Time)” en “Give me The Night”. Menig stelletje heeft wel geslijpt op zijn muziek.
Met glimmende schoenen, gesteven overhemd en zijn broek strak in de plooi staat vanavond meer de entertainer op het podium dan de gitarist. Het is een show waar alle grote hits voorbijkomen. Hij speelt één nummer “Come in From The Cold” van zijn album dat in augustus uitkomt. Het gitaarspel van Benson is subliem. Zijn optreden te gelikt. Wat ik bij Benson mis is warmte en bezieling, een factor die ik bij andere artiesten op deze editie van Gent Jazz wél ben tegengekomen. Pas bij zijn laatste nummer “Give Me The Night” en de toegift “On Broadway” heb ik het gevoel dat hij zijn publiek omarmt en werd zijn optreden warmer. Ondanks het luide applaus, lost het optreden van George Benson mijn verwachting niet in.
