Talent op het Seabottom Jazz Festival
Fotografie: Maurits van Hout
Op 28 maart 2009 bezocht ik het Seabottom Jazz Festival in Lelystad. Decor was het kleurrijke Agora theater in deze gemeente. Publiekstrekker van het festival was Gino Vannelli met Bert van den Brink. Maar het Seabottom Jazz festival had ook enkele verrassingen in petto.
De Nederlands Turkse Karsu opende op het hoofdpodium. En wat een aangename verrassing was dit. Met verfijnde stem gecombineerd met klassiek en jazzy pianospel veroverde zij de harten van velen in de zaal. Karsu belichaamde met haar muziek de samensmelting van oost en west. De integratie van Turkse songs met zelf geschreven jazznummers ging moeiteloos in elkaar over en was zeer aangenaam voor het oor.
Ondanks haar jonge leeftijd begint in Nederland langzamerhand het besef te groeien, dat dit meisje over veel talent beschikt en nu al de bijnaam de Norah Jones van de Lage Landen heeft.
Karsu heeft zelfs al in het befaamde Carnegie Hall in New York gespeeld voor Bill Clinton. Het was dan ook dringen geblazen om haar concert bij te wonen. Haar beloning voor dit optreden was een staande ovatie.
Onlangs zag ik een concert van Gino Vannelli in Tivoli in Utrecht. Het verbaasde mij dat hij een tour langs enkele poppodia in Nederland deed en niet koos voor theaterzalen. Dit keer staat hij dus in een theater en dat deed recht aan zijn show.
Bert van den Brink begeleidde Vannelli op accordeon en piano. De samenwerking tussen van den Brink en Vannelli is een vermakelijk schouwspel. De twee waren uitermate goed op elkaar ingespeeld en voelden elkaar goed aan. Vannelli vertelde weer een aantal komische anekdotes. Het Franse “Jolie Coeur” en Italiaanse “Canto” klonken nu vele malen mooier dan in Tivoli. De zaal luisterde stil en er waren momenten dat je een speld kon horen vallen.
De Nederlandse scat koningin Fay Claassen werd begeleidt door Cor Bakker. Zij zong veel werk van Cole Porter, haar favoriete componist. Haar prettige stem en loomheid van de nummers zorgden voor een perfect rustmoment binnen het festival gedruis.
Door de kleinschaligheid was het heel goed mogelijk om van vele artiesten een graantje mee te pikken. Van Ken Ard, die Broadway verruilde voor de jazz tot Eric Vloeimans die samen met het Willem Hellbreker Quartet een swingend concert neerzette.
Afsluitend rest mij nog te vertellen dat het Seabottom Jazz Festival een relaxte atmosfeer heeft en niet al te groots van opzet is, zodat er voor iedereen voldoende mogelijkheden waren om een zaal binnen te wippen. Ook de programmatie bood voor ieder wat wils.
