Tergend langzaam toewerken naar een hoogtepunt op de laatste dag van Gent Jazz
Op de allerlaatste dag van het Gent Jazz Festival, 19 juli 2009, is het tergend langzaam naar een hoogtepunt toewerken. De opening door het jazzorkest van de Hogeschool van Gent kan, op een handjevol vrienden en familieleden na, het reeds aanwezige publiek niet boeien. Ook Lady Linn met haar zeven begeleiders, aangevuld met een strijkerkwartet, kan mijn aandacht na twee nummers niet meer vasthouden. Linn’s stem mist de warmte en diepe kleur voor het repertoire dat zij zingt. Wel grandioos zijn de Magnificent Seven met de nadruk op pianist Christian Mendoza, die eerder tijdens dit festival op de openingsavond met Bender Banjax op het podium stond. Zo breng ik rondslenterend over het festivalterrein deze lange namiddag door, wachtend op het hoogtepunt van deze laatste festivaldag.
Eindelijk is het tijd voor een artieste die wel mijn belangstelling trekt. Melody Gardot staat zo’n beetje in ieder muziektijdschrift in Nederland. Een hype of niet? Gardot kampt nog steeds met de gevolgen van haar ongeluk. Ze loopt met een stok en draagt een zonnebril in de donkere tent. Die draagt zij, omdat zij niet goed tegen het licht kan. En die zonnebril past bij de act die zij opvoert. Haar voorkomen doet mij denken aan Marlene Dietrich (voor de tweede keer tijdens dit festival). Charmant en elegant doet zij een graai in haar liedjesbox zonder volumineuze songs, maar met teer geschapen muzikale overpeinzingen als het haar eigen werk betreft. Alle nummers die zij zingt, zijn rustig en geen eentje verlaat dit concept. Dat zorgt aan de ene kant voor een intiem samenzijn van haar met haar publiek en aan de andere kant slaat de verveling toe. Na afloop vraag ik mij nog steeds af wat haar bij het grote publiek als artieste zo aantrekkelijk maakt: het verhaal rond haar ongeluk met als gevolg dat zij liedjes is gaan schrijven of haar muzikale repertoire? Ik denk zelf het eerste.
Het Gent Jazz Festival 2009 sluit met een feestelijke klapper af. De spring-in-het-veld, de knuffel van het publiek -Jamie Cullum- gooit ook vanavond weer hoge ogen. Met een dosis onvermoeibare energie weet hij zijn publiek te bespelen in een twee uur durende set. Met hem is van verveling zeker geen sprake. Alhoewel, in het begin van zijn show zitten de voorspelbare capriolen die in elk concert van hem voorkomen: het opkomen met een biertje in zijn hand, het heen en weer rennen over het podium en het springen vanaf de piano. Maar hoe het ook zij, een optreden van Jamie Cullum is gewoon goed. Binnenkort wordt hij 30 jaar. Zal hij deze enfant-terrible van het podium act kunnen blijven volhouden?
De organisatie mag niet klagen over de editie 2009. Gent Jazz sluit dit jaar af met 35.000 bezoekers. Dit zijn er ten opzichte van vorig jaar 3.000 meer. Er zijn drie uitverkochte avonden geweest: de openingsavond met BB King, de avond met Joe Jackson en Marianne Faithfull en de avond waarop Jamie Cullum het festival afsluit. Daarnaast valt te constateren dat er meer betrokkenheid is van het publiek bij de optredende artiest in de zin van luisterbereidheid of deelnemen op het podium. Ook de gratis jamsessies die dit jaar voor het eerst na afloop van de avond in het NH Belfort hotel in Gent plaatsvinden, zijn goed bezocht.
In het festivalcafé geeft het Gent Jazz Festival een aantal beginnende muzikanten de kans om zich aan het Gent Jazz publiek te presenteren. En daarmee is de eerste act voor het Gent Jazz Festival 2010 nu al bekend. Het zijn de Beren Gieren, de winnaars van het Jong Jazz Talent dat eveneens dit jaar voor het eerst gehouden werd op initiatief van bierbrouwer Duvel-Moortgat. De eerstvolgende ontmoeting voor alle Gent Jazz liefhebbers is in het voorjaar van 2010 tijdens de tweede indoor editie van het Gent Jazz festival.
