The Phoenix Foundation verdient een grotere zaal
Fotografie: Maurits van Hout
Hoe groot kon het contrast op één avond zijn? In de kleine zaal van Paradiso zong op 27 januari 2011 een beginnende Nederlandse zangeres als support act in haar moerstaal haar nummers. Zij was trots om op dit podium te mogen staan, want ze trad wel in Paradiso op. Hoofdact was The Phoenix Foundation uit Nieuw Zeeland. Inmiddels hun 4e album uitgebracht en de wereld al gezien. Maar de zaal? Slechts half gevuld.
De bezoekers hadden geen spijt dat ze gekomen waren. The Phoenix Foundation liep als een trein. De zes mannen op het kleine podium knalden de ene na de andere song eruit en was het geen moment saai. Rustig en innemende songs begeleid op een akoestische gitaar, dan weer vol emotie en ontlading met prachtige solo’s op de elektrische gitaar. En het geluid? Werkelijk schitterend vanavond. Het was genieten met de vocale uithalen van de heren Samuel Scott en Lukasz Buda. Door de sample partijen van Scott leek het wel alsof er een heel koor op het podium stond en waren de geluidseffecten heel verrassend, maar nooit vervelend of over de top.
Hun muziek is melancholisch en rustig zoals bij “Gandalf” en dan juist weer stevig en meetrekkend in “40 Years”, wat mij betreft het mooiste nummer. De twee Nieuw Zeelanders naast me hadden gelijk dat The Phoenix Foundation een leuke band is. Waarom hoor je deze band zo weinig op de radio? Op Lowlands zouden ze een volle tent trekken. De thuisblijvers hebben dit keer weer eens ongelijk. Want na Paradiso is de rest van Europa aan de beurt.
