The Hague Jazz gaat op de soul toer
Fotografie: Maurits van Hout
Er is veel soul op The Hague Jazz Festival. De tweede dag, 18 juni 2011, opent Aloe Blacc met zijn Motown stijl. Met de tonen van zijn bekendste hit in ons land “I Need A Dollar” introduceert zijn band hem. Blacc is een brok energie en brengt zijn enthousiasme over op zijn publiek. Het is als publiek hard werken tijdens een concert van Blacc. Zijn show ontpopt zich als heuse workshop. Bij de aankondiging van “You Make Me Smile” vraagt hij aan iedereen om degene die je dierbaar is te omhelzen. Een grote knuffelpartij volgt. Nu Blacc dan toch in Den Haag is, geeft hij de aanwezigen een lesje politiek mee als inleiding op “Politics” en tot slot wordt iedereen die kan dansen uitgenodigd om naar het midden te komen om de kunsten te showen. En met “I Need A Dollar” neemt Blacc afscheid.
De drukte en het slechte weer weerhouden mij ervan om buiten de tent het concert van Sheila E. & Family bij te wonen. Ik vind een schuilplek bij het Joe Sample Trio met Randy Crawford. De samenwerking tussen Sample en Crawford gaat terug naar 1979. Sample maakte Crawford bekend met zijn band The Crusaders en schreef haar grote hits. Het trio wamt het publiek lekker op. De verhalen die Sample vertelt zijn grappig, als je ze niet eerder hebt gehoord, zoals in 2009 tijdens Laren Jazz. Dit is wel een tegenvaller als het automatisme er zo dik bovenop ligt.
Maar gelukkig brengt Randy Crawford daar verandering in. De zon begint de stralen in de tent als zij begint met zingen. Ondertussen regent het pijpenstelen buiten wat een extra dimensie geeft aan “Raining Night In Georgia”. It’s more “Raining Night In The Hague” grapt Crawford. Als tijdens “The End Of The Line” het luid begint te donderen, is het wel zeker dat de weergoden ook dit concert bijwonen. Al zittend en loepzuiver zingt ze “One Day I’ll Fly Away” en “Streetlife” Het is heerlijk om hier bij te zijn. Crawford is heel erg op haar gemak. Ze schaterlacht, deelt met haar publiek hoe zij zich voelt (hongerig), wat haar bezig houdt (ze krijgt veel brieven, maar dit levert haar geen enkele date op) en bedankt Den Haag voor het feit dat ze hier zichzelf mag zijn. Een groot compliment voor The Hague Jazz en haar publiek.
