The Hague Jazz opent met Michael Bolton
Fotografie: Maurits van Hout
De special concerts van The Hague Jazz zijn een handelsmark voor het festival aan het worden. De organisatie van The Hague jazz begon vorig jaar met deze concertenreeks waarbij een artiest van naam optreedt samen met het Metropole orkest. Roger Hodson had de primeur, gevolgd door Al Jarreau en vanavond 10 juni 2010 is het de beurt aan Michael Bolton.
Vanavond is het World Forum Theater in Den Haag ook een plek om nederlandse celebraties te spotten onder meer Lieke van Lexmond, Ed Nijpels en Hans Breukhoven. Maar ook de ‘gewone’ Nederlander is aanwezig voor dit concert.
De man met wellicht de meeste love songs op zijn naam opent met “Soulprovider”, één van de vele liefdesliedjes die hij vanavond laat horen. Hij duikt daarna meteen in een stukje muziekgeschiedenis met zijn eerste single “To Love Somebody” van zijn album ‘Timeless’. De muziekgeschiedenis vormt een rode draad door zijn optreden.
Zo zingt hij “(Sittin’ On) The Dock Of The Bay” van Otis Redding en “When A Man Loves A Woman” van Percy Sledge, Bij dit laatste nummer staat hij midden in de zaal, omringd door veiligheidsbeambten. In zijn vintage blok bezingt hij composities van grote componisten zoals Gershwin, “You Don’t Know Me” en “Summertime”.
Ook de bigband muziek van Frank Sinatra ontbreekt niet. Met “For Once In My Live, “Fly Me To The Moon”, “That’s Live” en “New York, New York” doet hij veel ouderen in de zaal een plezier. Sinatra’s repertoire klinkt helaas niet altijd even mooi met Bolton’s stem.
Met “Nessun Dorma” laat hij zijn publiek verstillen. Het is een lied dat hij samen met Luciano Pavarotti heeft geschreven. Iedere keer als hij dit lied zingt, draagt hij het op aan Pavarotti.
Naast begeleiding door het Metropole orkest, heeft Bolton zijn eigen muzikanten meegebracht. Het Metropole orkest onder leiding van Maria Schneider en Bolton’s band zijn perfect op elkaar afgestemd. De muzikale omlijsting is strak neergezet waarin geen noot teveel gespeeld wordt. En zoals Rodger Hodson en Al Jarreau wil ook Michael Bolton dit orkest mee naar huis nemen.
Als Bolton “How Can We Be Lovers” inzet, zijn de dames in de zaal niet meer te houden. Van alle kanten komen ze in een drafje naar het podium, de fotocamera of telefoon in de aanslag om Bolton voor eeuwig vast te leggen om thuis nog eens na te genieten van dit concert. Ook de heupen gaan nu los en de stoeltjes worden ingeuild voor een dansje vooraan.
