The Hague Jazz trapt af
Fotografie: David Vogel
Vrijdag 17 juni 2011 vindt de aftrap van The Hague Jazz festival in het Kyocera Stadion (oftewel ADO stadion) plaats. Het festival speelt zich deels binnen en in drie tenten op het terrein af. The Hague Jazz kampte naar de aanloop van het festival met twee problemen: het concert van Duran Duran dat vanwege stemproblemen van zanger Simon Le Bon werd uitgesteld en het schrappen van de grote tent op het grasveld om deze voor de wedstrijd, die ADO in juli gaat spelen, te sparen. De grote namen zijn uit nood op de andere podia ondergebracht en dit heeft helaas wel consequenties voor het herbergen van de hoeveelheid bezoekers.
Direct bij binnenkomst merk ik dat het wat behelpen is met de behuizing: een grote mooie tent die warm en behaaglijk is en twee kleinere tenten die te klein en koud zijn en bij mij een Lowlands sfeer oproepen. Binnen sjokken rijen mensen als mieren achter elkaar aan de trappen op en af en is het dringen voor de zalen. The 
Hague Jazz heeft het World Forum verruild voor het Kyocera Stadion om letterlijk ruimer in haar jas te zitten. Maar zoals het nu georganiseerd is, oogt het kleiner en is de sfeer ver te zoeken. Hier beleef je niet het gevoel van een avondje uit.
Waarschijnlijk gokte Ruud Wijkniet, optimistisch als hij is, op mooi weer. Jammer dat deze factor niet te beïnvloeden is, want buiten is er volop ruimte om te loungen, wat toch een beetje bij een jazz festival in de zomer hoort. Helaas zijn de weergoden vandaag niet op de hand van The Hague Jazz.
Het programma voor vandaag doet de omstandigheden bijna vergeten. Indrukwekkende namen en opkomende talenten doemen voor mijn ogen op, daar heeft de programmeur een goede neus voor. Dit wordt zeker een avond om van te smullen en moeilijke keuzes maken. Ik besluit om mij te laten leiden door wat met de gegeven locatie, de grote hoeveelheid mensen en de uitloop van de concerten (Rachelle Ferrell, Bobby Womack en Grace Jones; artiesten doen nu eenmaal niet aan time management) mogelijk is.
Rachelle Ferrell
Liet Grace Jones twee dagen eerder met haar performance een orkaan over Den Haag waaien, Rachelle Ferrell blaast met haar stem letterlijk een orkaan uit over haar publiek. Haar stem en opvallende mimiek zijn haar handelsmerk. Ferrell loopt over van de soul en ze is zeer bekwaam in het scatten. De stemkunstenares beweegt haar stem van hoog naar laag, speelt met hard en zacht, verrast met onverwachte uithalen en trillingen. Ze geeft je energie voor tien.
De zangeres heeft goed nieuws voor haar fans. Na 10 jaar is zij eindelijk weer de studio ingedoken om een album op te nemen. Eén van die nieuwe nummers is “Good Man”, een ode aan alle mannen (brothers). Het is een vervolg op “Sisters”, een nummer die zij schreef voor alle vrouwen. Haar nieuwe album wordt een mix van soul, funk, rock, jazz en rap.
Bobby Womack
Lang, heel lang wachten is het op Bobby Womack. De man is bekend om zijn seventies soul en nieuwsgierig of Womack het nog steeds heeft, blijf ik braaf wachten. Ondertussen puilt de tent uit haar voegen en begint het onaangenaam te worden. Eindelijk verschijnt Womack en ik pik nog net mee dat hij wel een heel goede achtergrondzangeres mee heeft genomen, die van Womack alle gelegenheid krijgt om op de voorgrond te treden. Wat een verrassing. Van haar wil ik wel meer horen.
Peter Cincotti
Peter Cincotti heeft een hoge aaibaarheidsfactor. Goed gekleed en met lekkere nummers die ergens het midden houden tussen Frank Sinatra en Jamie Cullum is hij vooral in trek bij het vrouwelijk publiek. Dit blijkt wel door de grote aantallen die vooraan staan en zijn bewegingen nauwlettend in de gaten houden. Naast het podium liggen kussens waar mensen lang uit liggend genieten van zijn mooie stem. Eventjes helemaal wegdromen. Voor het eerst vanavond krijg ik dat The Hague Jazz gevoel.
Grace Jones
Grace Jones is nog steeds populair, getuige de drukte bij deze tent en de taferelen van ‘lastige’ bezoekers die er niet meer in mogen. Vol is nu eenmaal vol. Jones is terecht een hoofdact en zet voor velen een onvergetelijke show neer. Al joelend, dansend en meezingend staat het publiek op de stoelen. Niemand geeft er nog om dat het concert een uur later heeft gestart en het doet de kou en regen voor even vergeten.
