Femuz

Fotografie: Maurits van Hout

Aangevuld met vier extra muzikanten was het podium in de kleine zaal van de Effenaar in Eindhoven op 9 november 2009 overvol. Met maar liefst acht personen on stage was het moeilijk om een deugdelijk overzicht te krijgen voor het 150 koppen tellende publiek.

The Whale Watching Tour is een collaboratie van vier excentrieke muzikanten uit IJsland, onder officiële aanvoering van de Bedroom Community Label oprichter Valgeir Sigurdsson.

Officieel mag Sigurdsson dan aanvoerder zijn, Nico Muhly liet het publiek anders geloven en ontpopte zich als leading man en lolbroek. Zijn piano- en sample spel was virtuoos, soms onnavolgbaar, maar vaak ook zeer vermakelijk. Zo beweeglijk en aandachttrekkend Muhly was, zo bescheiden en integer kwam gitarist Sam Amidon over. Amidon’s vocale kwaliteiten waren van een eenvoudig en van een op Bonny Prince Billy lijkend kaliber. Niet onprettig, maar schril afstekend tegen de fenomenale stem van trombone speler Helgi Hrafn Jonsson. Het geluid wat deze man in helaas maar één nummer ten gehore bracht, was uniek te noemen; één van de meest bijzondere zangers die ik het afgelopen jaar heb gehoord en met een intensiteit waar ik kippenvel van kreeg. Het hoogtepunt van de avond was halverwege al voorbij.

Soundscape specialist Ben Frost waagde een poging om met zijn elektronica de Effenaar te verbouwen en ik vroeg mij af of mensen met hartproblemen dit overleefden. Om de onderaardse geluiden van Frost wat kleur te geven zetten de overige leden met twee violen en een contrabas een tandje bij en zo werd het geheel een beetje overdone. Een brei van geluid vulde de zaal en het was moeilijk om nog iets gehoormatig te onderscheiden. Mochten sommige nummers hierdoor wat minder aantrekkelijk zijn, voor het oog was er meer dan genoeg vermaak. De leden van het octet lieten het niet na om zich te scheren met de microfoon of dicht bij de mic elkaar over het hoofd te aaien wat een hilarische aanblik gaf met bijbehorende grappige geluiden.

De nummers geschreven door Valgeir Sigurdsson waren de meest ritmische van de hele avond. De andere leden waren bij deze nummers meer geconcentreerd om hun bijdrage te leveren en grappen en grollen bleven achterwege. Dat maakte de composities van Sigurdsson bij vlagen zeker de moeite waard.

Over het geheel geen doorsnee avond met enthousiaste muzikanten die het publiek met hun unieke benadering van muziek, luister- maar vooral- kijkwaardige uurtjes hebben bezorgd.