Tina Dico doorbreekt de stilte
Fotografie: Bert van de Water
In Denemarken is Tina Dico een ster; in Nederland zijn er nog weinig mensen die van haar hebben gehoord. Ondanks dat is de bovenzaal van Paradiso goed gevuld; voornamelijk Denen zijn in grote aantallen aanwezig op 19 maart 2011 om naar Dico te luisteren. Vanavond laat Tina Dico ons haar muzikale veelzijdigheid horen.
Onlangs heeft Dico haar album ’Welcome Back Colour’ uitgebracht. Het is een verzamelaar met haar grootste hits en enkele nummers die zij in een nieuw jasje heeft gestoken. Het is een dubbel album, bestaande uit een CD met popliedjes (Welcome UP) en een CD met alleen akoestische nummers (Welcome Down); op deze cd wordt zij bijgestaan wordt door Teitur en Helgi Jonsson. Deze laatste is live ook haar sidekick.
Opvallend in haar live show is dat Dico vele malen beter klinkt dan op haar CD Welcome UP. De popliedjes krijgen meer body en Dico’s stem is levendiger en zeker niet vlak zoals op deze cd. De nummers zijn niet grijs en onopvallend zoals ik eerder in een recensie over ‘Welcome Back Colour’ schreef. Tina Dico heeft een mooie stem waarmee zij veel varieert.
En waar zingt Tina Dico zoal over? Ze bezingt de steden waar ze woont of heeft gewoond. Zo gaat ”Room With A View”over Londen waar ze 8 jaar heeft doorgebracht. Op het album in een popversie, live speelt ze dit nummer akoestisch. “Sacre Coeur” gaat natuurlijk over Parijs waar zij haar dagen sleet tijdens een tour. Live is de uitvoering vrolijker, misschien vanwege de toevoeging van de trombone. Ook bezingt ze haar huidige woonplaats “Copenhagen”. Is dit nummer op het album een uitgeklede versie, met band krijgt het liedje vanzelfsprekend meer body en waan je je in een rockende metropool.
Tina Dico experimenteert ook met ”My Heart Is Full Of Hope”. Dit nummer is oorspronkelijk geschreven voor een orkest van 42 muzikanten. Voor de gelegenheid hebben zij en Helgi Jonsson het nummer herschreven voor hun beiden. Het klinkt niet heel bijzonder, maar het prikkelt wel om dit nummer met een volledig orkest te horen.
Pas tegen het einde van de show komt de begeleidingsband lekker op gang. De gitarist stuwt de retro popsong “Paper Thin” naar psychedelische hoogten, wat beter past bij de seventies ondertoon van dit lied. Als ik haar live optreden beschouw, blijf ik met de vraag zitten waarom Dico geen live album met haar bekendste songs heeft uitgebracht in plaats van deze dubbelaar. Live komt Dico, net zoals haar nummers tot leven en blijft het gepolijste zoals op ’Welcome Back Colour’ gelukkig achterwege.
