Walk The Line Festival toont lef
Fotografie: Maurits van Hout
Den Haag is een festival rijker. Na het verdwijnen van The Music In My Head heeft de organisatie van Crossing Border een nieuw festival in het leven geroepen, Walk The Line.
Op Walk The Line krijgt het publiek 43 bands/artiesten in twee dagen tijd voorgeschoteld op vier locaties: café De Zwarte ruiter, de Supermarkt, de Lutherse kerk en poppodium het Paard van Troje. De locaties liggen gelukkig op loopafstand van elkaar. Dit maakt het binnenwippen op de diverse plekken laagdrempelig.
Het programma is breed; veel muziekstijlen zijn vertegenwoordigd zoals americana, funk, hiphop, singer-songwriter, dance, folk (Brit)pop en rock. De directeur van het festival, Louis Behre, heeft kennelijk het Amerikaanse SXSW-festival in het klein heeft willen nabootsen. Het SXSW festival is het grootste internationale festival waar (opkomende) bands zich presenteren aan een wereldwijd muziekpubliek. Alle muziekgenres zijn hier vertegenwoordigd.
Doordat Walk The Line zoveel muziekgenres huisvest, lijkt het of er voor iedere smaak wel wat bij. Dat is wel zo, maar een kritische blik op het programma laat zien dat bepaalde stijlen over vertegenwoordigd zijn, onder meer de diverse Britpop bands en een legertje Haagse iconen. Liefhebbers van funk komen summier aan hun trekken; alleen bij Mama’s Gun op zaterdagavond.
In de Lutherse kerk vinden de rustigere concerten plaats. Deze locatie is zeker op de eerste dag geen schot in de roos. De muziek daar, galmt met een factor 10 na en gooit zo voor de luisteraar roet in het eten. Gelukkig is er op dag 2 aan het geluid gesleuteld en is het best een aangename plek om naar het singer-songwriter genre te luisteren.
Hoogtepunten
Over het algemeen is het zoeken naar hoogtepunten in het programma. Vrijdag 14 mei is Harper Simon die in de Lutherse Kerk speelt in trek. Hij speelt samen met een gitarist. De zoon van de wereldberoemde Paul Simon zegt in interviews niet vergeleken te willen worden met zijn vader. Helaas voor hem gebeurt die vergelijking toch als hij speelt. Zijn muziek vertoont gelijkenissen met zijn vaders muziek. De sound en de samenzang met zijn medegitarist hebben sterke gelijkenissen met de sound van het duo Simon & Garfunkel. Helaas staat het geluid slecht en overheerst de nagalm van de zang en de gitaar. Simon’s gezicht ziet er uit als een donderwolk en zijn voorkomen is niet vriendelijk. Alles bij elkaar een tegenvallend optreden waar Simon voor een deel niets aan kan doen.
In De Zwarte Ruiter klinken de vrolijke klanken van The Crookes. De jongens van deze driemans band maken een mix van ska overgoten met een jaren zestig sound en in bijpassende kleding zorgen ze ervoor dat hun publiek blijft hangen en dansen. Hun sound werkt aanstekelijk en is een verademing na de overkill van Britpop bands de afgelopen twee jaar.
Ook op zaterdag 15 mei 2010 zijn er weinig echte hoogtepunten. Jesca Hoop in de Lutherse kerk heeft intieme liedjes en haar heldere stemgeluid, met vanavond slechts een kleine nagalm, zijn teder en zacht. Haar optreden geeft ze een persoonlijk tintje door lief en leed met haar publiek te delen. Tussen het stemmen door, babbelt ze vrij uit over de chemokuur van haar moeder. Speciaal voor haar schreef ze een nummer om haar moeder kracht te geven. Haar verhaal zorgt tijdens het spelen ervan voor een brok in de keel.
Langhorne Slim is de verrassing van de avond. Een energiek optreden met dito songs brengen leven in de brouwerij. De country saloonstijl van Langhorne Slim zou je bij het voorbeluisteren links laten liggen. Compleet met banjo en snikkend gezang waan je jezelf voor eventjes in een Amerikaanse bar. Live is deze band zeker een aanrader.
Goldheart Assembly treedt in de voetsporen van Fleet Foxes, met dat verschil dat er een fractie meer rock in zit. Mooi, maar niet spannend en vernieuwend. Vanavond is ook de dance avond met Pretty Lights en het instrumentale Bonobo, voor de liefhebbers. En ook The Cribs vallen tegen. De band is nu nog maar een nawee van de Britpop hype en is de top voorbij.
Conclusie
Het Walk The Line Festival is zeker een verrijking voor de stad Den Haag en ook in festivalland. Behre met dit festival over een flinke portie lef te beschikken om (nog) onbekende namen te programmeren. Festivals met een mix van gevestigde en opkomende namen zijn er genoeg in Nederland. Er schuilt een risico in, dat een dergelijk festival onvoldoende publiek trekt. Gezien de drukte op de diverse locaties, is dit voor een eerste editie niet het geval. De genoemde minpunten (de nagalm in de Lutherse kerk en dit jaar een te eenzijdige programmering) horen bij een eerste festivaljaar. De pluspunten zoals de aangename sfeer, de locaties en de programmering van onbekend talent overheersen en doen uitkijken naar een tweede editie van het Walk The Line Festival.
