Femuz

Fotografie: Maurits van Hout

Pure Jazz bewandelt een nieuwe weg. De afgelopen drie edities heeft het festival te weinig bezoekers getrokken om rendabel te zijn. Het festival leefde van overheidssubsidie. Deze subsidie zou worden ingetrokken, maar het Haagse bestuur heeft over haar hart gestreken. Ook in 2009 kan Pure Jazz rekenen op overheidssteun, maar dan moet er wel wat gaan veranderen. En deze veranderingskoers zette Pure Jazz vanaf  juni 2009 in. De naam is veranderd in Pure Jazz The Movement evenals de presentatie en inhoud van het “festival”. Op 12 en 13 september vindt de kick off van Pure Jazz The Movement plaats. Anderhalve dag lang kan men in het Theater aan het Spui, Korzo5hoog en op het Rabbijn Maarssenplein genieten van muzikaal entertainment. Het mag geen festival genoemd worden maar een aftrap voor een jaar lang Pure Jazz concerten van jazzmuziek, world, hiphop en vernieuwende muziekstromingen.  

De vernieuwende inzet van Pure Jazz The Movement maakt mij nieuwsgierig. Als ik binnenkom valt mij direct het aantal geringe bezoekers op. Misschien niet zo verwonderlijk als ik het programma bekijk. Niet echt grote namen sieren de affiche. Het is een affiche dat op veilig speelt en ik kan mij voorstellen dat deze programmering niet aantrekkelijk is voor de jazzliefhebber. Ik loop de kleine zaal in van het Theater aan het Spui en wentel mij in een zweem van zonnige klanken van de 21st Centuy Band ft. Dion Parson. Alhoewel het om de drummer Parson draait vallen direct de saxofonist en de steelpanspeler op. Van een heerlijk swingend Latin ritme waarin saxofoon, steelpan en bongo’s de hoofdrol spelen, laten de heren ook horen in een avontuurlijker ritme thuis te zijn, dat veel meer neigt naar een experimenteel geluid.

In de grote zaal van het Spuitheater voorzien Habib Koité en zijn Bamada hun publiek van Afrikaanse klanken. Met de talking drum en de zonnige gitaren waan ik mijzelf voor even in Mali voor verhalen over het dagelijkse bestaan aldaar. Een vrolijk geheel dat mij een goed gevoel geeft.

In de foyer staat The Mirror Conspiracy klaar. De forse sopraan saxofonist Ghasem Batamuntu oogt een beetje vreemd met die kleine sax om zijn nek. Hij blaast er mooie geluiden uit. Het spoken word gedeelte kan hij beter achterwege laten, omdat het niet verstaanbaar is. Ook zangeres Daisy Cools is niet te horen. Zij beweegt beter dan dat zij zingt. De muziek klinkt goed als achtergrondmuziek.

De band waar ik op sta te wachten is TimeOnSampler ft. Mem Nahadr. De New Yorkse Mem Nahadr is een bijzondere verschijning en heeft een volume waar je U tegen zegt. TimeOnSampler staat volledig ten dienste van Nahadr. De vrije geluiden die Nahdr produceert in combinatie met haar zang verassen en de klanken zijn indrukwekkend. Met recht kan in Nahadr’s performance gesproken worden van vernieuwing. Op de onderliggende beat kan lekker gedanst worden.

Afsluiter van de avond is Zuco 103. Het bekende geluid wordt gewaardeerd door hun publiek en de sambaritmes werken aanstekelijk. Geen vernieuwing, maar een vertrouwd geluid dat garant staat voor een feestelijke afsluiting.

Zondag 13 september trek ik naar Korzo5hoog. Deze middag staat op dezelfde locatie net als in 2008 Izaline Calister op het programma. Voor Calister is het de derde keer dat zij op Pure Jazz optreedt. Niet alweer denk ik dan. Er is toch meer talent in Nederland aanwezig waarmee een middagprogramma gevuld kan worden? Vandaag brengt zij geen eigen werk, maar liedjes uit Porgy & Bess in samenwerking met het Peter Beets Trio. Calister zingt de liedjes ingetogen. Het leuke aan haar vertolking is, dat zij bij ieder nummer een toelichting geeft, zodat de luisteraar meegenomen wordt in het verhaal.

Al met al een matige aftrap van een jaar lang Pure Jazz The Movement. Weinig jazz en weinig vernieuwende geluiden zijn de afgelopen twee dagen te horen geweest. Met uitzondering van M. Nahadr die toch wel het hoogtepunt van deze twee dagen is geweest.  Van het Pure Jazz Festival dat ooit eens de vervanger moest worden van het North Sea Jazz Festival in Den Haag, blijft op deze manier weinig over. Het komende jaar zal bepalend zijn voor het voortbestaan van Pure Jazz.  Ik hoop dat The Movement voor de jaaragenda een avontuurlijker programmering aandurft dan hetgeen ze de afgelopen twee dagen hebben laten zien.