ZZ Top kan de tijden van toen niet doen herleven
Fotografie: Anneke Ruys
In een uitverkocht Heineken Music Hall in Amsterdam stonden op 8 oktober 2009 de heren van ZZ Top klaar voor een hernieuwde kennismaking met Nederland. De band die als één van de eersten in de jaren ‘80 door middel van videoclips de aandacht op zich kon vestigen, was terug. Compleet met hoeden (Gibbons in eerste instantie een muts) zonnebrillen en baarden was de entree goed. In de zaal veel oude rockers en Nederlandse ‘hillbillies’, die tijdens het optreden reelmatig heen en weer liepen om nieuw bier te halen. Tussen het publiek ook look-a-likes met lange baarden en hoeden. Alles leek klaar voor een mooi feestje.
Toch viel het tegen. De eerste vijf nummers waren voornamelijk bluesnummers waarvan ik durf te stellen dat het merendeel van de aanwezigen deze niet kenden. Het publiek applaudisseerde dan ook matig na ieder nummer en regelmatig gevolgd door een “Are you with us”, of “Are you having a good time now” uit de mond van Billy Gibbons. Naast mij zaten een paar Achterhoekers en hun vraag “Wwanneer gaat het eindelijk beginnen” klonk meer dan logisch.
Gibbons rauwe stem heeft behoorlijk ingeleverd; de drie videoschermen boven de heren leken regelmatig een knipoog te zijn naar anderen en betere tijden. Zo kwamen Jimmy Hendrix en BB King voorbij en waren er af en toe flarden te zien van de videoclips van hun grootste hits. Beelden die bij velen op het netvlies gegrift stonden.
Muzikaal was het redelijk strak, zoals het vlekkeloze gitaarspel van Dusty Hill en de degelijke drumpartij van Frank Beard (zonder baard) maar het liep niet. Het publiek veerde even op toen het “Foxylady” van Hendrix voorbij kwam en leek te genieten van de tempoversnelling bij “Party On The Patio”, maar daarna kakte het concert weer in.
En dan waren ze plotseling daar, die grote hits. Echter ze werden gespeeld op een manier die kenmerkend was voor de rest van de avond. Inspiratieloos en flauw speelden ze “Gimme All Your Lovin” en eigenlijk van de hits kon alleen “Legs” bekoren, al was het alleen maar omdat de witte schapenhoes om de gitaren zo mooi was hierbij. Maar de klik die een concert plaatst in de Hall of Fame” van onvergetelijke concerten was hier zeker niet aanwezig en daar deed de toegift niks aan af. De schwung die er altijd was, het sterke ritme waarbij je naar de muziek luisterde zoals een trein die niet te stoppen was, het was er niet meer.
